źródło: Klubokawiarnia Towarzyska FB

Saska Kępa rozkwita na wiosnę. W miejscu po dawnym sklepie mięsnym, na ulicy Zwycięzców,  w ostatni weekend miało miejsce otwarcie nowego lokalu o mocno socjalnej nazwie - Klubokawiarnia Towarzyska. Do zjedzenia są tu proste rzeczy jak sznytki z chleba pieczonego na zakwasie z pastami w różnych smakach,  ciasta i tarty. Na śniadanie zjemy min.  croissanty czy owsiankę w różnych odsłonach.  A do tego wypijemy kawę wypaloną w palarni w Bolonii, zaparzoną w ekspresie ciśnieniowym. W niedziele mają ruszyć kontynentalne brunche. To jedno z nielicznych miejsc w okolicy otwartych do późnych godzin nocnych.  Można więc wpaść na Zwycięzców na wieczorne piwo lub drinka. Właściciele planują towarzysko rozruszać okolicę także poprzez organizację koncertów, dyskusji, wystaw czy pokazów filmowych.  Gdy zrobi się ciepło, kawiarnia wystawi na zewnątrz kilka stolików tworząc towarzyski ogródek.

Klubokawiarnia Towarzyska, ul. Zwycięzców 49

Meta, ul.Mazowiecka 11

Wystrój w Koglu Moglu jest prosty, nowoczesny, estetyczny. Dominują szarości, biel i zieleń.  Z tyłu za barem wyrosła sztuczna trawa. Kilka talerzy zamiast leżeć poziomo na stołach zawisło pionowo na ścianach. Te same talerze są także częścią lampek, w które wkomponowano także łyżeczki do kawy. Mieści się tu także mały kącik dla dzieci. W zimowe sobotnie popołudnie jest tu pusto gdy wchodzimy, z upływem czasu powoli zapełniają się pozostałe stoliki. Niedaleko baru siedzi chyba właściciel, konwersując w języku language .

Karta dań jest niezbyt rozbudowana, w każdej części tylko po kilka propozycji. Kogel Mogel to restauracja z kuchnią międzynardową w brytyjskim stylu. Znajdziemy tu zarówno dania swojsko brzmiące, jak choćby kurczak mazowiecki, ale także propozycje z dalekiej Azji jak zupa czy polędwiczki po tajsku. Po przeczytaniu menu jesteśmy zaintrygowani i pełni nadziei na interesujący ciąg dalszy. Poza obiadem i kolacją, w weekendy można wpaść tu na śniadanie w stylu angielskim (24 zł). Jest także specjalne menu dziecięce, o którym więcej napiszę w sekcji Baby Menu.

Ponieważ menu w restauracji Kogel Mogel  jest nieoczywiste i kilka opisów dań brzmi bardzo ciekawie, wypytuję kelnerkę o składniki i rekomendację.  Czas oczekiwania na portawy nie jest zbyt długi. Szybko dostajemy nasze przystawki, a Smakuś gofra (6 zł) wybranego z menu dziecięcego. Moja Mozaika z kurczaka confit (15 zł) to danie o designerskim wyglądzie, trochę przypominające wzorzyste płytki ułożone w kuchni u znajomych. Aż szkoda wbić w nią widelec psując misterną kompozycję. Świetnie komponuje się z towarzyszącym jej chutneyem z owoców sezonowych (czy to może gruszki?), który świetnie wzbogaca niezbyt przecież wyrafinowanego i prostego w smaku kurczaka.

Zupa krem z selera z angielskim bekonem ( 10 zł) o kolorze zbliżonym do bieli i kremowej konsystencji ma mocną bekonową nutę, która całe danie wynosi na wyżyny kulinarnej sztuki. Niczym Sherlock Holmes szukam boczku w białym kremie, ale po przemierzeniu kilkukrotnie łyżką talerza, nigdzie go nie znajduję. Czuję go jednak na podniebieniu, dobrze się ukrył w białym zupowym jeziorze.  Stek z sezonowanego rostbefu (38 zł) okazuje się niestety nie być gwiazdą menu. Jest twardy tak, że nie tylko trudno go odkroić, ale także trudno pogryźć, a zęby mam jeszcze dość sprawne.  Zwracam na to uwagę obsłudze oddając ledwie ruszony kawał mięsa.  „Rostbef musi być twardy” zapewnia mnie kelnerka – „to przecież nie polędwica”. Zgadzam się, bo rostbef jadłam nie raz, ale nie zawsze był on twardy jak podeszwa. Dlatego nieprzyzwyczajonym do twardego mięsa, tego dania nie polecam, lepiej wybrać coś innego. Niezbyt udanej wołowinie towarzyszą doskonałe dodatki. Szpinak, na którym położył się rostbef przytulony do czosnku i masła jest aromatyczny, pyszny, doskonały.  Frytki ułożone w mini wieżę na oddzielnej miseczce są prawdziwe, domowe, cięte z ziemniaka, a nie rozmrażane z folii. Są duże i grube. Są dokładnie takie jak lubię i jakie pamiętam z Wielkiej Brytanii i ich popularnego Fish & Chips. Ciężko takie znaleźć w warszawskich lokalach. Sos do mięsa, diane, jeden z trzech do wyboru, jest rewelacyjny, winno-śmietanowy, z pieczarkami. Nie wykorzystuję go do mięsa, za to świetnie  komponuje się z frytkami.

Wolno pieczony boczek (26 zł) to znów danie warte dalekiej wyprawy. Podany jest z polentą, kaszanką i karmelizowanym jabłkiem. Całość, mimo, że nie jest daniem dietetycznym, jest niezwykle smaczna i pięknie podana. Kruche delikatne mięso, świetnie współgra z polentą, kaszanką i sosem z Madery.

Kogel Mogel polubiłam. Za ciekawe menu, oryginalne dania, niebanalne połączenia. To na pewno jedno z tych miejsc, do którego warto się wybrać jeśli się lubi gastronomiczne eksploracje. Więcej było pozytywnych niespodzianek, które przeważyły nad wrażeniami z niezbyt udanego rostbefu. Wracać tam będę, by spróbować  np. tagliatelle z chorizo i krewetkami, zupę tajską czy polędwiczki po tajsku. Ale to już chyba po zimie, gdy wiatry i śniegi nie staną mi na drodze.

Kogel Mogel, ul. Powstańców Śląskich 106, tel. (22) 408 11 01

Kosmos Kosmos, ul. Koszykowa 55

Jedzenie i napoje zamawia się w Tekturze przy barze, a potem wywołują głodnego delikwenta do jego odbioru. Jak nie usłyszy, bo jest zbyt zajęty konwersacją, nie ma problemu, zamówienie dostanie do stolika.

Na szczęście jedzenie, które tu serwują nie ma nic wspólnego z tekturą. Podają tu małe kanapki z różnorodnymi pastami. Jest także spory wybór przekąsek i większych dań na zimno i gorąco. Tutejsze menu, zapisane na  kawałkach tektury zawieszonych na ścianie, to taki mix PRL-u z hiszpańskim tapas barem. Podawane tu dania przypominają o czasach niedzielnych obiadów u babci, barów mlecznych czy wczasów w ośrodkach FWP. Gołabki, fasolka po bretońsku, pierogi, placki ziemniaczane, żeberka to może nie są  dania popularne ostatnio w moim jadłospisie, ale chętnie sobie o nich przypominam na Poznańskiej. Tradycyjne polskie dania w tapasowo-barowym otoczeniu znacznie zyskują w moich oczach.

Uśmiechnięta obsługa mocno odbiega od tej spotykanej przed laty w ośrodkach FWP, a sympatyczna pani Manager w niczym nie przypomina kierowniczki ośrodka wczasowego. Najpierw jako zaostrzacz apetytu zjadam kanapkę z kotletem mielonym. Hmm pamiętam jak mama robiła mi takie do szkoły… Jest sycąca, pyszna. Pobudza mój apetyt i otwiera na nowe kęsy. Kilka minut później słyszę: „fasolka po bretońsku”. Kelner oznajmia donośnym głosem, że moje danie już jest gotowe i mogę je odebrać. Po raz pierwszy od lat zjadam to powoli odchodzące do lamusa danie. Patrzy na mnie z talerza sympatyczna porcja fasoli w sosie  pomidorowym okraszona kiełbasą. Ma świetny smak, zdecydowany, prosty, dawno zapomniany, pomidorowy. Porcja jest spora, ale mój głód jeszcze większy, więc wracam jeszcze do baru po kolejne kanapki z pastami. Spośród kolorowych propozycji wyłożonych za ladą, wybieram tę z bryndzą i koperkiem, a drugą z suszonymi pomidorami. Kanapki są rewelacyjne. Ta z bryndzą co prawda ma kminek, za którym nie przapadam, ale w towarzystwie sera i koperku, zupełnie mi to nie przeszkadza. Kanapka z suszonymi pomidorami zaskakuje dodatkiem czosnku, który całkiem fajnie współgra z głównym składnikiem.

Pracownicy kuchni baru Tektura są dziś trochę zakręceni. Moja znajoma - do zamówionych placków ziemniaczanych – zamiast śmietany dostaje … musztardę. Uświadomiona o tym zdarzeniu kierowniczka wręczając jej  pojemnik ze śmietaną, przeprasza i tłumaczy, że poprzedniego dnia mieli wewnętrzna wigilię i kucharz jest trochę zmęczony. Na upartego  to i musztarda do placków może pasować, więc jego zmęczenie dna nie sięgnęło .

W Barze Tektura przewijają się cały czas tłumy ludzi.  Pojedyncze puste stoliki okazują się być zarezerwowane, a gdy jeden się zwalnia, natychmiast pojawiają się osoby chętne do zajęcia przy nim miejsca. Kilka osób stoi przy barze  popijając piwo lub drinka, zagryza barwnymi kanapkami.

Uwielbiam tapas bary. Zawsze gdy jestem w Hiszpanii staram się odwiedzić ich jak najwięcej i spróbować  mnóstwo małych przysmaków. Polską forma tapas barów, czyli modne ostatnio „przekąski – zakąski” doceniam jako innowacyjną formę gastronomiczną. Dokonała ona przełomu w pewnej gałęzi polskiej gastronomii,  ale kulinarnie jak dla mnie ma zbyt wąską ofertę. Bar Tektura to polski tapas o zapędach kulinarnych. To bar z gotowymi kanapkami za ladą, daniami na ząb, ale także z większymi daniami na dwa lub nawet trzy zęby

W Barze Tektura czuję się jak w tapas barze, tyle, że w polskiej wersji językowej. Mimo podpisów lub dubbingu to bar na europejskim poziomie. A goście i obsługa niczym nie różnią się od tych spotykanych w Madrycie czy Barcelonie. Tylko zamiast ¡Hola! mówimy Cześć!.  Zamiast qué aproveche… smacznego. Przegryzamy kanapki z kotletem, a nie tortillę czy ośmiorniczki. Duża różnica? Wcale nie!

Bar Tektura, ul. Poznańska 12, tel. 602 729 697

.

Więcej zdjęc z Baru Tektura znajdziesz na Fanpage Restaurantica.pl na Facebooku

Source: Spiskowcy Rozkoszy FB

Rosnące w siłę i zdobywające ostatnio na popularności zagłębie knajpiane na ulicy Poznańskiej (Beirut, Tel Aviv, Bar Tektura i Leniviec) rozszerza swoje terytorium. Niedawno na ulicy Żurawiej niedaleko Poznańskiej ruszyła nowa klubokawiarnia Spiskowcy Rozkoszy. Jej nazwa nawiązuje do czarnej czeskiej komedii z lat 90-tych. Zjemy tu zupę, sałatkę, tosta, czy kanapkę, a na słodko muffina lub ciasto. Do tego możemy sączyć lub wlewać napoje bezprocentowe i procentowe, min. piwa miodowe, pszeniczne, stout i wiele innych. W weekendy odbywają się tu imprezy zwane Tajnymi Imprezami Spiskowców. „Nie mówcie nikomu o tym miejscu….” Tak brzmi tajemne hasło Spiskowców. Nie mówimy i planujemy wybrać się tam niebawem:)

Spiskowcy Rozkoszy, ul.Żurawia 47/49, tel. 796 671 950 

Paros, ul. Jasna 14/16A, tel. (22) 828 10 67

Zobacz także:

Nowe miejsca w Warszawie

12 stolików.

12 Stolików, przy Kruczej 16/22, lokal o dwumiesięcznej historii, zastąpił z kolei Goody Foody, które  przeniesiono na Ursynów. Z nowych miejsc w tych okolicach Kruczej jest  jeszcze La Vanille i Cafe Colombia. La Vanille na razie przyglądamy się z zaciekawieniem, aby po obiedzie i spacerze powrócić tu na deser.

Gdy po krótkim rekonesansie okolicy wracamy do 12 Stolików, nasz stolik już czeka. Siadamy i rozglądamy się po sali. To niewielka restauracja ze stolikami ustawionymi dość blisko siebie. Jak dla mnie jest tu ciut za ciasno, z trudem udaje nam się postawić wózek ze Smakusiem tak, aby nie blokować drogi kelnerom i gościom. Ale gdzieś w końcu musieli zmieścić te 12 stołów. Jasne, proste wnętrze jest zaprojektowane i umeblowane ze smakiem. Przypomina duży nowoczesny pokój z otwartą kuchnią, tyle że stołów jest o kilka więcej niż zwykle w domu. Na ścianach w części kuchennej ułożono białe kafelki, element modny ostatnio w lokalach gastronomicznych. Biele i szarości są przełamywane i oswajane przez kolorowe kwiaty w białych doniczkach i wazonach ustawionych na stolikach. Ułożone równiutko wzdłuż białej ściany kolorowe czasopisma z przewagą zagramanicznego tytułu Wallpaper, dodają designerskiego charakteru. Mimo, że pomieszczenie nie jest z tych przestronnych, to perspektywa zmienia się, gdy spojrzymy w górę. Sufit zawieszony jest wysoko ponad głowami, a wyłaniające się z niego lampy pochylają głowy nad restauracyjnymi stolikami.  Tam gdzie w normalnej kuchni byłyby rzędy górnych szafek, tu jest rząd… tablic z menu. Codziennie na tablicy wypisywane są kredą dania dostępne danego dnia. Bo dania w menu są zmienne, zależne od nastroju kucharza i dostępnych produktów.  A drukowanej karty tu nie mają.

Aby przeczytać menu muszę wstać, bo z mojego stolika nie widać wszystkich liter na tablicy. Czytam dania polecane na dziś. Ponieważ karta jest krótka, wybór nie zajmuje zbyt długo i mogę znów usiąść przy stole. Ceny są z tych wyższych, za przystawki trzeba zaplacic 30-60 zł , dania główne  45-60 zł, to dość sporo jak na „casualową” knajpkę. Jesteśmy głodni, a najbardziej głodny wydaje się być Smakuś, mimo, że jest tuż po obiedzie. Na szczęście dość szybko pojawia się czekadełko i wkrótce w  trójkę pałaszujemy chleb z oliwą. Na zamówione dania niestety przyjdzie nam poczekać sporo dłużej, dlatego w międzyczasie prosimy o kolejną porcję pysznej bagietki.

Pat jak zwykle czas oczekiwania na dania wykorzystuje na lustrację okolicy, rejestrując fragmenty konwersacji dobiegające z sąsiednich stolików. Pat: Klientela 12 Stolików nie jest jednorodna – mamy tutaj szeroki przekrój gości warszawskich lokali. Przy stoliku obok siedzi mężczyzna przed trzydziestką – ubrany modnie (Hilfiger i to niekoniecznie kupiony na przecenie). Samotnie delektuje się przekąską popijając przy tym  kieliszek czerwonego wina. Po przeciwnej stronie sali biesiaduje czwórka znajomych w wieku emerytalnym, prowadząc ożywioną dyskusję. Z rozmowy wynika, że elegancka para siedząca bliżej ściany przyjechała w odwiedziny do Polski i właśnie to miejsce wybrali na spotkanie z dawno nie widzianymi przyjaciółmi. Czas mija im na wspomnieniach, ale doceniają także tutejszą kuchnię, wychwalając kucharza. Obok nich siedzi troje studentów lub absolwetnów, na oko w wieku ok 25 lat. Po modnych fryzurach i drogich ubraniach widać, że stać ich na stołowanie się w drogich restauracjach. Do 12 Stolików przyszli wypić butelkę wina. Pod ścianą siedzą dwie siostry, podobne do siebie, jedna jakby była młodszę kopią drugiej. Wpadły tu tylko na makaron, ale skusiły się też na deser. Przy wejściu natknęły się znajomego siedzącego przy innym stoliku – ale usiadły osobno. Na przeciw nas dwie przyjaciółki w średnim wieku plotkują przy kawie. 12 Stolików, a każdy opowiada inną historię.

Wreszcie pojawia się nasze zamówienie. Na pierwszy ogień idzie carpaccio z tuńczyka (38 zł). Delikatne mięso, które podane w samotności nie wyróżniłoby się z tłumu, przełamane jest zgrabnie przez towarzyszące mu ciepłe ziemniaczane dodatki, tworząc ciekawą  zimno-ciepłą kompozycję. Wśród dań głównych zauważam wołowinę po burgundzku (60 zł), czyli francuską klasykę.  To danie przeze mnie wielbione, a nader rzadko spotykane w warszawskich restauracjach, więc wybór jest prosty. Ta pięknie brzmiąca po francusku potrawa – Boeuf bourguignon to wołowina w czerwonym winie z warzywami i grzybami  pieczona długo na wolnym ogniu. To wspomnienie Brukseli, gdzie tę potrawę pokochałam. Ta w 12 Stolikach niczym tej z restauracji w Brukseli nie ustępuje. Jest miękka, aromatyczna, zbalansowana. Mięso kruche, o winnym nasyceniu, w którym nie ma przesady.

12 Stolików  to miejsce bez zadęcia, w którym dobrze poczuje się zarówno bywalec Charlotte,  wciągający bułę w Planie B, ale także stały klient Różanej.  Mogłoby tu być trochę mniej ciasno, ale to też ma swój urok, bo siedząc blisko można poznać historie innych stolików.  Mam nadzieję, że przy kolejnej wizycie skróci się czas oczekiwania na dania.  Nie chodzi o to żeby jak w fast foodzie jedzenie wskakiwało na stół od razu po zamówieniu, ale czekanie ponad pół godziny na przystawkę to trochę za długo.

Najważniejsze jest jednak jedzenie, a karmią tu tak, że chce się wracać nie tylko na kolację, ale także zarezerwować jeden ze stolików na lunch czy śniadanie. Nie dziwię się, że wszystkie stoliki mają tu zajęte.

12 Stolików, ul. Krucza 16/22, tel.795 373 815

.

Zobacz także:

.

Nowe miejsca czyli co nowego pojawiło się ostatnio na gastronomicznej mapie Warszawy

A jak ja bym głosowała gdybym dostąpiła zaszczytu dołączenia do jury? Spośród proponowanych restauracji też postawiłabym na Butchery & Wine, za oryginalność konceptu i  świetną smakową egzekucję. Zaraz za nimi byłaby restauracja 12 Stolików, za jedzenie proste i smaczne,  sympatyczną obsługę i miły nastrój . Z Merliniego 5 mam złe wspomnienia. Dostałam tam stek, który miał być krwisty, a mięso było suche, żylaste i nie do zjedzenia. W odpowiedzi na reklamację usłyszałam: to mięso musi być dobre, bo jest kupowane zagranicą. To dość ciekawy argument w stylu: Pani się nie zna… my wiemy lepiej, co powinno gościom smakować. Doppio Cuore to moim zdaniem sympatyczne miejsce, z miłą obsługą, ale nominacja jest mocno przesadzona. Jadłam tam bardzo przeciętną, mocno przesoloną wołowinę. Na reklamację usłyszałam: na przyszłość się poprawimy. Tak, pod warunkiem, że jeszcze tam wróce. Do Delizii nie dotarłam, pojechałam tam w ostatni długi weekend, tuż po nominacji do Knajpy Roku.  Niestety włoscy właściciele, nie zważając na zwiększone zainteresowanie w związku z konkursem, zamknęli restaurację na 4 spusty. Ale na pewno jeszcze się tam wybiorę.

Po ogłoszeniu zwycięzcy rozpoczęła się degustacja (czytaj: wyżerka) przygotowana przez nominowane restauracje. Po wypróbowaniu rozmaitych propozycji – wśród których były min. sałatka z owoców morza, foie gras, tatar z koniny, czy pana cotta – zdecydowanie potwierdziła mi się jakość Butchery & Wine. Ta restauracja zaprezentowała  foie gras podane na bagietce z karmelizowaną czerwoną cebulą. Wyjątkowo udane  doznanie zmakowe, takie, które chciałoby się powtarzać częściej. Nie tylko ja byłam tego zdania, bo było to jedyne stanowisko restauracji, do którego były kolejki. Poza tym, wśród tych propozycji, które udało mi się spróbować nie było żadnej, którą chciałabym zjeść ponownie i którą moje kubki smakowe zapamiętałyby na dłużej. Interesująco wyglądała też zupa z owoców morza przygotowana przez 12 Stolików, ale organizatorzy zapewnili za mało talerzy i niestety niewielu było szczęśliwców, którym udało się jej spróbować.

Po rozdaniu nagród i poczęstunku, który z racji skromnej ilości jedzenia dość szybko się skończył, miło porozmawiałam sobie z Nakarmioną Starecką i Minta Eats. Obgadałyśmy wesoło knajpy kandydujące do zacnej nagrody, a także te w nominacjach pominięte. Na niektórych nie pozostawiłyśmy suchej nitki, inne chwaliłyśmy wspominając serwowane tam przysmaki. Smakowita to była rozmowa:) Równie smakowita jak foie gras z karmelizowaną cebulką:)

Więcej zdjęć z rozdania nagród Knajpa Roku znajdziecie na fanpagu Restaurantica.pl na Facebooku.

.

Zobacz także

Butchery & Wine – Mięsożercy ruszajcie na Żurawią  , czyli moja recenzja restauracji

Bagno Food & Wine

Dostajemy menu wydrukowane na kartce A4. Jest krótkie, zawiera zaledwie kilka dań, więc wybór nie zajmuje nam zbyt długo.  Niestety okazuje się, że prawie żadne danie z karty nie jest dziś dostępne. Kelner najpierw próbuje opowiedzieć, co kucharz dziś proponuje, ale okazuje się to zadaniem zbyt trudnym. Po kilku minutach przynosi kartkę wydartą z zeszytu z wypisanymi daniami.   Niestety nie jest w stanie odpowiedzieć na moje pytania na temat składników, wielkości porcji… etc. Na kartce nie ma też cen dań ….  Widać, że kelner się stara i jest przejęty swoją niewiedzą, jest więc szansa na poprawę w przyszłości. Wreszcie poddaję się dokonując wyboru metodą na chybił trafił. Bardzo lubię w restauracjach, gdy menu jest zmienne, ale wtedy lepiej jest drukować je codziennie lub zainwestować w tablicę, na której można wypisywać aktualnie dostępne dania. Uniknie się wtedy rozczarowania gości… Chaos kartow0-zamawianiowy w Bagno Food & Wine kładę na karb świeżości lokalu. Na szczęście czas oczekiwania nie jest zbyt długi, najpierw dostajemy pieczywo z oliwą w ramach czekadełka, dość szybko pojawia się także zamówiona przystawka.

Jest nią Bruschetta z pomidorami.  Kosztujemy dobre pieczywo, smaczne pomidorki cherry w dwóch kolorach, z balsamico i  ziołami. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie konieczność ciągłego zbierania z talerza kawałków pomidorów, spadających z bruschetty. Bruschetty z fruwajacymi pomidorami jeszcze nie jadłam. W smaku niczego sobie, ale dość męcząca w obsłudze.

Wołowina, którą wybieram na danie główne, jak twierdzi kelner, przyjechała do Warszawy z daleka, bo aż z  Brazylii lub z Argentyny. Dla mnie kraj pochodzenia nie ma tu większego znaczenia. Można zrobić znakomity stek z polskiej wołowiny (np. podają taki w Joseph’s Wine Bar) albo zepsuć kompletnie stek z mięsa importowanego z innego kontynentu…. Takim uraczyli nas kiedyś w polecanej przez Macieja Nowaka i walczącej o miano knajpy Roku, restauracji Merliniego 5. Czy wołowina jest z Patagonii, czy spod Ostrołęki, tak czy siak, kelner powinien wiedzieć, co podaje. Ale niezależnie od jego wiedzy i od miejsca pochodzenia mięsa, w Bagno Food & Wine mamy do czynienia z prawdziwym majstersztykiem. Mięso jest dobrze wybrane,  wysmażone zgodnie z życzeniem, jest miękkie, soczyste…. świetnie przyprawione. Na talerzu razem z krwistym stekiem, fantazyjnie ułożone są fascynujące w smaku dodatki – zapiekanka ziemniaczana, gotowane pory i dżem z pomidorów tworząc piękną kompozycję. Dżem z pomidorów, o słodko-kwaśnym smaku intryguje i wywołuje pozytywny smakowy zamęt w głowie.

Pat zamiast dania głównego bierze sałatkę. Relacjonuje, że jest smaczna, ale po spróbowaniu ode mnie steka ma smutną minę. Wyraźnie, żałuje że nie wziął steka: „Kawałki które dostałem od Marty były wyśmienite, wprost doskonałe. Ale największe zaskoczenie to był dżem z pomidorów. Muszę ze skruchą przyznać, że jadłem to po raz pierwszy i gdyby nie zdecydowana reakcja mojej żony to zwędziłbym ten dżem w całości z jej talerza.”.

Restauracja poza ulicą i jedzeniem, ma w nazwie także wino. Od lokalu z taką nazwą oczekuję szerokiego wyboru win. Jak na razie wybór tego trunku jest tu znikomy. Kelner proponuje wino chillijskie, bez informacji o konkretnym szczepie, nie mają tu także karty win. Wino na kieliszki dostępne jest za to w przystępnej cenie 9 zł za kieliszek.

Popołudnie w Bagno Food & Wine kończymy deserem. Crème Brûlée, co prawda nie jest imponujący jeśli chodzi o wielkość, ale w smaku sięga wyżyn. Mini porcja, ale wyjątkowo dobrana do moich kubków smakowych, nie za słodka, aksamitna, boska.

Bagno Food & Wine to miejsce z dobrym jedzeniem, kucharz, który tu gotuje, niezależnie skąd jest, zna się na rzeczy. Miejsce jednak wymaga dopracowania organizacyjnego, tak aby było tu również przyjemnie, sympatycznie i żeby otwarciowy chaos został ogarnięty. Kuchnia jest zawsze dla mnie najważniejsza, a kuchnia w restauracji Bagno wciąga i porywa nas w bagienną otchłań. Pozytywną otchłań. Resztę łatwiej dopracować, czego właścicielom serdecznie życzę i będę wpadać do Bagna na mam nadzieję równie pyszne dania.

Bagno Food & Wine, ul. Bagno 2

Zobacz także:

Baby Menu: Bagno Food and Wine - czyli ocena restauracji pod kątem przyjazności rodzinom z dziećmi