Wystrój trochę się zmienił od moich ostatnich odwiedzin. Jest jeszcze bardziej maglowo. Wnętrze nawiązuje do poprzedniego przeznaczenia miejsca, które było maglem-pralnią. Ściany udekorowano drewnianymi wieszakami, klamerkami do bielizny, zabytkowymi tarami. Nad głowami suszy się pranie… wystrój jest trochę oldschoolowy, ale zrobiony z klasą, gustem i stylem. Wnętrze wypełniają stare meble. Bębny od pralek przerobiono na wiszące lampy. A zamiast widoczków na ścianach znajdziemy stare reklamy proszków do prania. Elementy dekoracji są spójne z nazwą. Wszystko na temat. Prania i magla.

W małym pokoju, do którego wchodzi się po schodkach, wygodną kanapę zastąpiły stoliki. Nad głowami rozwieszono koronkowe pranie, a na parapecie postawiono zabytkowe magle. To świetny kącik na kameralne spotkanie z w gronie kilku przyjaciół, można tu spokojnie porozmawiać w domowej atmosferze.

Magiel to połączenie kuchni polskiej i śródziemnomorskiej.  Polskie składniki i smaki tworzą mariaż z inspiracjami z południa Europy. Gotują tu korzystając  z zasad slow food, zgodnie z porami roku, w oparciu o świeże, sezonowe składniki.  Dlatego karta w Maglu zmienia się często, a poza stałym menu ciągle pojawiają się nowe propozycje. Nawet  gdy jesteśmy regularnymi gośćmi lokalu nie ma więc obaw, że menu nam się szybko znudzi. Nie ma tu też menu drukowanego. Wszystkie dania wypisane są kredą na tablicy nad barem, o pozostałych opowiada wyczerpująco obsługa.  Mimo, że lista dań nie jest długa, jest z czego wybrać. Znajdziemy niejedno danie mięsne, owoce morza, danie wegetariańskie. Są przystawki, ale także desery. A do tego spory wybór win, m.in. z Alzacji.

Powrót do Magla po latach rozpoczynam od Humusu z oliwkami.  To spora, sycąca porcja, podana z chlebem. Podczas drugiej wizyty próbuję inną wersję tego dania  –  humus z chrzanem. To niebanalne połączenie klimatów arabskich z polskimi zaskakuje pomysłowością, świeżością i nieoczywistym, intrygującym smakiem. Do tego podana marynowana fasolka świetnie dopełnia danie rodem z wieży Babel. Całość wieńczy mięsisty,  domowy chleb ze śliwką.

Królik w sosie musztardowym jest miękki, delikatny i aromatyczny. Towarzyszą mu   kopytka, które niestety tylko próbuję, bo większość pochłania Smakuś. Jako dodatek zamawiam sałatkę, która ma sobie dużo zielonego i trochę czerwonego. Z zieleni rozpoznaję rukolę, kolendrę, szczypior, na talerzu czerwieni się pomidor i grillowana papryka. Sałata smakuje polską wiosną i azjatyckim wiecznym latem. Znika z talerza w 3 sekundy. Grzechu warte są także tutejsze pierogi ruskie, podane z czerwoną kapustą.

Gdy owoce morza to coś, co  wprawia Was w lepszy nastrój, spróbujcie serwowane tu mule. Są świeżutkie, podane w sosie winnym (43 zł), pachnące czosnkiem, południowym słońcem i dotknięte morską bryzą. Z przyjemnością zjadam pozostały na dnie talerza sos mocząc w nim pyszny chleb i oblizując się ze smakiem. Do dna. Do ostatniej kropli i ostatniego kawałka chleba.

Z deserów w Maglu próbuję sernik z białą czekoladą. Jest delikatny, niezbyt słodki, z orzechową kruchą podstawą. Cytrynowy krem brulee, który zamawiamy podczas jednej z wizyt, ma tylko jedną wadę. Jest za mały i nawet nie wiem kiedy znika z kokilki.  Możemy napić się robionej na miejscu lemoniady, warto spróbować co prawda kupnego, ale doskonałego kwasu chlebowego.

Cieszę się z powrotu do Magla. Bo warto tam jeść , smakować, rozmawiać… A potem o tym napisać… I znów jeść i smakować:) Ciągle coś nowego i intrygującego…

Magiel Cafe, ul. Stępińska 2, tel. 22 841 00 16

.

Więcej zdjęć z wizyty w Magiel Cafe znajdziecie na Funpage Restaurantica.pl na Facebooku

W Miasteczku Wilanów odwiedzam już dość regularnie Bistecca Bistro, gdzie podają doskonałe steki. Bywam też od czasu do czasu w Bel Paese i Dziecinadzie, gdzie mój mały Smakuś czuje się jak w raju. Ostatnio byliśmy na sympatycznej imprezie w Vilanova. Jako autentycznie chińską i wyjątkowo smaczną wspominam wizytę ponad rok temu w chińskiej restauracji China Garden. A przecież nie wszystkie uliczki Miasteczka zostały już przeze mnie odkryte, sporo miejsc jeszcze przede mną.

W styczniu otworzyła się na Klimczaka La Vinuela, nowa winiarnia z kuchnią śródziemnomorską. Pierwsze podejście do niej zrobiliśmy w niedzielę tydzień temu. Pat zajrzał do środka i zapytał czy mają fotelik dla dziecka (byliśmy  ze Smakusiem). Nie mieli, więc pojechaliśmy dalej. Postanowiliśmy wrócić tu za jakiś czas – bez Smakusia.

Okazja do powrotu do La Vinuela nadarzyła się mi jednak już następnego dnia. Pojechałyśmy tam z przyjaciółką po pracy na ploty. Co prawda wejście miałyśmy trochę utrudnione, bo gdy parkowałyśmy, dzielni strażacy gasili właśnie pożar sporego kosza na śmieci stojącego niedaleko restauracji. Mimo to odważnie postawiłam samochód obok kosza, wyglądając potem co jakiś czas kontrolnie przez okno, czy jeszcze nie spłonął… Na szczęście strażacy podołali zadaniu i auto pozostało nienaruszone.

Gdy wchodzimy do winiarni ok 17.30, lokal jest pusty, zapełnia się jednak powoli, gdy ludzie wracają z pracy. Taki urok knajpy w dzielnicy sypialnianej. Wystrój lokalu jest nowoczesny, estetyczny, z odpowiednim, podkreślającym atuty miejsca oświetleniem. Ściana butelek z winem, bar przy którym można popijac ten szlachetny trunek to elementy, które nadają miejscu winiarnianego klimatu. Jedyny zgrzyt w wystroju to wielki telewizor LCD umieszczony centralnie na jednej ze ścian. Jest on moim zdaniem tam zupełnie niepotrzebny i psuje trochę atmosferę. Drogi czytelniku czytając ten fragment tekstu weź proszę pod uwagę, że masz do czynienia z osobą, która przez ostatnie 1,5 roku robi telewizyjny strajk, telewizji nie ogląda i nie uważa, że jej oglądanie coś wnosi do życia.

Obsługuje nas sympatyczna kelnerka. Gdy zwierzam się jej, że wczoraj z powodu braku fotelika dla dziecka, wybraliśmy inne miejsce, odpowiada, że fotelik już mają. Po naszej wizycie szef pojechał i go kupił. To się nazywa szybka reakcja na potrzeby klientów:)

Karta restauracji jest krótka, mieści się na małej kartce formatu A5. Dłuższa lista przystawek, kilka dań głównych, dwie zupy. Jak dla mnie to opcja doskonała, bo ja nie lubię długaśnych kart i konieczności godzinnego ich studiowania. W menu znajdziemy głównie dania kuchni śródziemnomorskiej, w tym kilka przekąsek typowo winnych. Miłym zaskoczeniem jest serwowanie w La Vinuela wina w cenach sklepowych. Wybierasz dowolną butelkę wina (a ceny zaczynają się już od ok 25-30 złotych) i nie musisz płacić za serwis. Cena wina na kieliszki też przystępna – 10 zł. Biorąc pod uwagę ceny win jakie najczęściej są w restauracjach, to bardzo miła odmiana.

Nastrój tego mroźnego popołudnia mam na coś niewielkiego i niezbyt ciężkiego, więc kosztuję tutejsze przystawki. Łosoś na sałacie z sosem malinowym i musztardą Dijon (28 zł) to danie, które zamawiam chyba w lekkim zaćmieniu, bo generalnie nie przepadam za łososiem w wersji na ciepło. A w karcie jak byk danie widnieje pod hasłem: przekąski gorące. Jednakże niepopularny w moim menu łosoś z sałatą, sosem malinowym i musztardą smakuje wybornie. Cieszę się więc z tego lekkiego zaćmienia, które zakończyło się przyjemnym doświadczeniem smakowym. Próbuję także świetne Smażone krewetki na rukoli (28 zł), są winno-czosnkowe, aromatyczne, rukola nadaje im lekkiej pikantnej nuty. Przystawkowy wieczór wieńczy Świeży szpinak z awokado i pomidorkami cherry z prażoną szynką prosciutto (23 zł). To lekka sałatka na zakończenie dnia z ciekawą kompozycją składników i perfekcyjnie dobranym sosem.

Po kolacji zwiedzam część sklepową. Sprzedają tu wina z Europy, z Nowego Świata, jest spory wybór o zróżnicowanych cenach. Podczas przeglądu półek pytam o Alzackiego Sylvanera i Nowozelandzkie Sauvingnon Blanc. Nie ma, ale być może będzie. Ciekawe czy zobaczę go na półce, jak przyjadę następnym razem. Po historii z fotelikiem chyba mogę się tego spodziewać

La Vinuela ujęła mnie nie tylko historią z fotelikiem, ale sympatycznym podejściem i świetną kuchnią. Wróce z pewnością, aby spróbować innych dań z karty.

La Vinuela, ul.Klimczaka 5, tel 608 309 417

Źródło: Porto Praga

Luty za pasem. Znaczy, że niedługo Walentynki. Niby święto obce, niepolskie, zza Oceanu, ale wpisuje się w konsumpcyjny tryb życia Polaków i modę na to co amerykańskie. Walentynki ze swoimi serduszkami, misiami z dedykacją, czerwonymi różami to często przerost formy nad treścią. Ale w sumie każda okazja jest dobra, żeby wybrać się do restauracji. Czyż nie? Co prawda bywa, że menu walentynkowe, które pojawiają się tego dnia w restauracjach są tak serduszkowo-infantylne, że aż śmieszne. Z drugiej strony zawsze z zaciekawieniem obserwuję ten Walentynkowy wyścig restauracji, żeby zaprezentować coś oryginalnego w ten „wyjątkowy wieczór”.  Uwielbiam próbować nowe potrawy, więc jeśli ten dzień ma być pretekstem, żeby znów spróbować czegoś nowego, czego normalnie nie ma w menu, to ja w to wchodzę.  A co króluje w Walentynkowych menu restauracji w Warszawie? Oczywiście kulinarne afrodyzjaki. W kartach wielu lokali 14 lutego znajdziemy więc min. ostrygi, małże, kawior, szparagi, chilli, imbir, trufle, czekoladę czy awokado.

A poniżej kilka propozycji  spędzenia Walentynek w restauracji w Warszawie, takich, które zwróciły moją uwagę:

Na Zielnej, ul. Zielna 37

Restauracja na Zielnej zaprasza na menu walentynkowe w cenie 299 zł / za parę. W specjalnym menu znalazły się min. ostrygi na szpinaku z sosem holenderskim, wędzona gęś z żurawiną, okoń morski na zapiekance z selera i emulsji ziołowej, sezonowana polędwiza wołowa na sałacie rzymskiej z sosem z wędzonych śliwek.

Mokotowska 22, ul. Mokotowska 22

W Walentynki odbędzie się tu romantyczna kolacja z lampką wina i muzyka skrzypcową na żywo. Koszt za parę to 260 zł.

Trattoria Il Caminetto, Al.Zwycięzców 46

W menu walentynkowym pojawią się różyczki z łososia, roladki z szynką dojrzewającą i gorgonzolą, tagliatelle z grzybami leśnymi i krewetkami, saltimbocca w sosie pomidorowym. Cena za parę to 160 zł, w tym wino, woda, kawa, herbata. Każda para, która dokona rezerwacji, otrzyma dodatkowo włoskie wino na wynos w prezencie.

Kotłownia, ul. Suzina 8

W tej żoliborskiej restauracji 14 lutego będzie serwowane specjalne menu. Pojawią się w nim min. grillowane przegrzebki z sałatką z fenkuła, mango i grejpfruta, pierś perliczki nadziewana suszonymi pomidorami i ricottą z zielonymi szparagami, makaron czekoladowy nadziewany ricottą, a na deser włoska beza z kremem mascarpone, pomarańczami, pistacjami i sosem czekoladowym.

Nowa Knajpa na Piętrze, Al.Wilanowska 361

Restauracja zaprasza na Walentynkowy wieczór pod hasłem „Wino i Włoszczyzna”. Potrawy będzie przygotowywał specjalny gość z Włoch – Mauro Pietrangeli, który gotował podobno w trzygwiazdkowej restauracji Michelin. W menu znajdziemy min. małże z patelni, zestaw włoskich antipasti, risotto kupidyna (z łososiem, kawiorem i cukinią), wieprzowinę w pomarańczach i deser z kremem chantilly i leśnymi owocami. Koszt za parę to 180 zł,  w tym butelka wina i po kieliszku szampana na przywitanie.

Figga, ul.Marszałkowska 138

W ramach walentynkowej kolacji, 14 lutego szef kuchni zaserwuje koktajl krewetkowy, krem z pomidorów z pesto bazyliowym i płatkami parmezanu, na danie główne do wyboru czarne ravioli z łososiem, rukolą, pomidorkami cherry lub kurczak pieczony w miodzie z serem gorgonzola, a na deser suflet czekoladowy na ciepło z musem malinowym. Cena kolacji  za osobę to 52,90 zł, w tym lampka szampana. O godzinie 19.00 odbędą się także specjalne warsztaty kulinarne. Goście nauczą się jak przyrządzić „makaron Casanovy”. Koszt zajęć i przygotowanej potrawy to 70 zł od osoby w tym lampka czerwonego wina.

Amber Room, Al.Ujazdowskie 13

Amber Room zaprasza od godziny 19.00 na 6-daniową kolację walentynkową w cenie 199 zł od osoby, 230 zł z kieliszkiem szampana. W specjalnym menu znalazły się min. małże św. Jakuba, piana z topinamburu z płatkami trufli, filet z łososia, mus z białej czekolady.

Bagno Food & Wine, ul. Bagno 2

Proponuje w tym dniu specjalne trzy-daniowe menu degustacyjne. Na przystawkę zjemy łososia z jabłkiem i kawiorem, w ramach dania głównego restauracja proponuje policzki wołowe  z pasternakiem i szalotką, a na deser mus makowy z migdałami i orzechami laskowymi. Koszt kolacji za osobę to 95 zł, w tym kieliszek Prosecco.

Dziecinada, ul. Branickiego 11

Propozycja dla rodziców, którzy chcieli by się wybrać we dwoje na walentynkową kolację, zostawiając w tym czasie dzieci pod dobrą opieką. W Dziecinadzie odbędzie się zabawa karnawałowa dla dzieci ”Walentynki w Dziecinadzie”. Zaplanowano zabawy muzyczno-ruchowe, zajęcia plastyczne o walentynkowej tematyce, poczęstunek, tańce i konkursy. Impreza potrwa od 17 do 20, kosztuje 35 zł/os.

Bio 33, ul.Grzybowska 61, tel. 22 409 96 05

Paros, ul. Jasna 14/16A, tel. (22) 828 10 67

Zobacz także:

Nowe miejsca w Warszawie

12 stolików.

12 Stolików, przy Kruczej 16/22, lokal o dwumiesięcznej historii, zastąpił z kolei Goody Foody, które  przeniesiono na Ursynów. Z nowych miejsc w tych okolicach Kruczej jest  jeszcze La Vanille i Cafe Colombia. La Vanille na razie przyglądamy się z zaciekawieniem, aby po obiedzie i spacerze powrócić tu na deser.

Gdy po krótkim rekonesansie okolicy wracamy do 12 Stolików, nasz stolik już czeka. Siadamy i rozglądamy się po sali. To niewielka restauracja ze stolikami ustawionymi dość blisko siebie. Jak dla mnie jest tu ciut za ciasno, z trudem udaje nam się postawić wózek ze Smakusiem tak, aby nie blokować drogi kelnerom i gościom. Ale gdzieś w końcu musieli zmieścić te 12 stołów. Jasne, proste wnętrze jest zaprojektowane i umeblowane ze smakiem. Przypomina duży nowoczesny pokój z otwartą kuchnią, tyle że stołów jest o kilka więcej niż zwykle w domu. Na ścianach w części kuchennej ułożono białe kafelki, element modny ostatnio w lokalach gastronomicznych. Biele i szarości są przełamywane i oswajane przez kolorowe kwiaty w białych doniczkach i wazonach ustawionych na stolikach. Ułożone równiutko wzdłuż białej ściany kolorowe czasopisma z przewagą zagramanicznego tytułu Wallpaper, dodają designerskiego charakteru. Mimo, że pomieszczenie nie jest z tych przestronnych, to perspektywa zmienia się, gdy spojrzymy w górę. Sufit zawieszony jest wysoko ponad głowami, a wyłaniające się z niego lampy pochylają głowy nad restauracyjnymi stolikami.  Tam gdzie w normalnej kuchni byłyby rzędy górnych szafek, tu jest rząd… tablic z menu. Codziennie na tablicy wypisywane są kredą dania dostępne danego dnia. Bo dania w menu są zmienne, zależne od nastroju kucharza i dostępnych produktów.  A drukowanej karty tu nie mają.

Aby przeczytać menu muszę wstać, bo z mojego stolika nie widać wszystkich liter na tablicy. Czytam dania polecane na dziś. Ponieważ karta jest krótka, wybór nie zajmuje zbyt długo i mogę znów usiąść przy stole. Ceny są z tych wyższych, za przystawki trzeba zaplacic 30-60 zł , dania główne  45-60 zł, to dość sporo jak na „casualową” knajpkę. Jesteśmy głodni, a najbardziej głodny wydaje się być Smakuś, mimo, że jest tuż po obiedzie. Na szczęście dość szybko pojawia się czekadełko i wkrótce w  trójkę pałaszujemy chleb z oliwą. Na zamówione dania niestety przyjdzie nam poczekać sporo dłużej, dlatego w międzyczasie prosimy o kolejną porcję pysznej bagietki.

Pat jak zwykle czas oczekiwania na dania wykorzystuje na lustrację okolicy, rejestrując fragmenty konwersacji dobiegające z sąsiednich stolików. Pat: Klientela 12 Stolików nie jest jednorodna – mamy tutaj szeroki przekrój gości warszawskich lokali. Przy stoliku obok siedzi mężczyzna przed trzydziestką – ubrany modnie (Hilfiger i to niekoniecznie kupiony na przecenie). Samotnie delektuje się przekąską popijając przy tym  kieliszek czerwonego wina. Po przeciwnej stronie sali biesiaduje czwórka znajomych w wieku emerytalnym, prowadząc ożywioną dyskusję. Z rozmowy wynika, że elegancka para siedząca bliżej ściany przyjechała w odwiedziny do Polski i właśnie to miejsce wybrali na spotkanie z dawno nie widzianymi przyjaciółmi. Czas mija im na wspomnieniach, ale doceniają także tutejszą kuchnię, wychwalając kucharza. Obok nich siedzi troje studentów lub absolwetnów, na oko w wieku ok 25 lat. Po modnych fryzurach i drogich ubraniach widać, że stać ich na stołowanie się w drogich restauracjach. Do 12 Stolików przyszli wypić butelkę wina. Pod ścianą siedzą dwie siostry, podobne do siebie, jedna jakby była młodszę kopią drugiej. Wpadły tu tylko na makaron, ale skusiły się też na deser. Przy wejściu natknęły się znajomego siedzącego przy innym stoliku – ale usiadły osobno. Na przeciw nas dwie przyjaciółki w średnim wieku plotkują przy kawie. 12 Stolików, a każdy opowiada inną historię.

Wreszcie pojawia się nasze zamówienie. Na pierwszy ogień idzie carpaccio z tuńczyka (38 zł). Delikatne mięso, które podane w samotności nie wyróżniłoby się z tłumu, przełamane jest zgrabnie przez towarzyszące mu ciepłe ziemniaczane dodatki, tworząc ciekawą  zimno-ciepłą kompozycję. Wśród dań głównych zauważam wołowinę po burgundzku (60 zł), czyli francuską klasykę.  To danie przeze mnie wielbione, a nader rzadko spotykane w warszawskich restauracjach, więc wybór jest prosty. Ta pięknie brzmiąca po francusku potrawa – Boeuf bourguignon to wołowina w czerwonym winie z warzywami i grzybami  pieczona długo na wolnym ogniu. To wspomnienie Brukseli, gdzie tę potrawę pokochałam. Ta w 12 Stolikach niczym tej z restauracji w Brukseli nie ustępuje. Jest miękka, aromatyczna, zbalansowana. Mięso kruche, o winnym nasyceniu, w którym nie ma przesady.

12 Stolików  to miejsce bez zadęcia, w którym dobrze poczuje się zarówno bywalec Charlotte,  wciągający bułę w Planie B, ale także stały klient Różanej.  Mogłoby tu być trochę mniej ciasno, ale to też ma swój urok, bo siedząc blisko można poznać historie innych stolików.  Mam nadzieję, że przy kolejnej wizycie skróci się czas oczekiwania na dania.  Nie chodzi o to żeby jak w fast foodzie jedzenie wskakiwało na stół od razu po zamówieniu, ale czekanie ponad pół godziny na przystawkę to trochę za długo.

Najważniejsze jest jednak jedzenie, a karmią tu tak, że chce się wracać nie tylko na kolację, ale także zarezerwować jeden ze stolików na lunch czy śniadanie. Nie dziwię się, że wszystkie stoliki mają tu zajęte.

12 Stolików, ul. Krucza 16/22, tel.795 373 815

.

Zobacz także:

.

Nowe miejsca czyli co nowego pojawiło się ostatnio na gastronomicznej mapie Warszawy

Atelier Amaro, Agrykola 1, tel. 694 499 430

Nie ukrywam, że wchodząc do restauracji L’arc liczyłam na długą, bogatą  kartę pełną homarowych dań i trochę sie rozczarowałam. Homar jako danie główne był w karcie tylko jako jedna z wielu czesci wielkiego talerza owoców morza, na który akurat nie miałam ochoty. Nie znalazłam żadnego dania, które nazywałoby się po prostu „homar”. Oczywiście akcenty homarowe w menu są, np. krem z homara, ale dla mnie to trochę za mało jak na miejsce specjalizujące się w homarach. Oprócz homara pamiętam przeraźliwy wrzask małego chłopca. Jego odgłosy  nasilały się i powracały ze zdwojoną siłą za każdym razem, kiedy po parominutowych harcach na dworzu w celu uspokojenia, powracał z mamą do lokalu. W tym momencie, mimo że nie było go akurat  z nami, po raz kolejny przyznałam mojemu Smakusiowi  Order Grzeczności. A jeśli już mówimy o dzieciach to  L’arc jest miejscem z elementami przyjaznymi dzieciom, takimi jak zabawki, czy krzesełka dla dzieci.

Oczekując na nasze dania rozglądałam się wokół. Jak na pierwszy dzień frekwencja jest niezła, bo kilka stolików jest jeszcze zajętych tuż przed zamknięciem lokalu. Jeśli chodzi o wystrój, w L’arc Varsovie to dominuje biel i czerń, to raczej elegancka restauracja niż wyluzowane bistro. W L’arc elegancja nie jest jednak przytłaczająca. Jest tu po prostu estetycznie i spójnie. Na ścianach czarno-białe zdjęcia, białe kafelki jako element wystroju. Dwa homary (tym razem nie biało czarne) w akwarium przyciągają uwagę, nie tylko małych dzieci. A co jeśli ktoś zamówi więcej niż dwa homary? Ciekawe czy maja większe akwarium na zapleczu…

Na szczęście zapominam całkowicie o rozczarowaniu homarową kartą i prawie całkowicie o dziecięcych pokrzykiwaniach, kiedy na stole pojawiają się dania główne. Halibut z sadzonym jajkiem, szpinakiem i kurkami to prawdziwe kulinarne i wizualne arcydzieło. Wszystkie składniki idealnie do siebie pasują, a całość wieńczy wyborny sos. Palia alpejska, ryba trochę mniej elegancko zwana golcem zwyczajmym, jest artystycznie owinięta wokół zielonych szparagów. W smaku doskonale komponuje się ze śmietanowym sosem z porów. Delikatne mięso ryby z rodziny łososiowatych zarówno w smaku jak i w kolorze zbliżone jest trochę do łososia.

Przystawki w porównaniu do dań głównych pozostają krok w tyle  i trochę są nierówne. Nasz pierwszy przystawkowy wybór, czyli ślimaki po burgundzku niestety będą musiały poczekać na kolejną wizytę, bo tego dnia już się w restauracji skończyły. Zdecydowaliśmy się więc na Carpaccio duo, podawane na 2 sposoby, w różnej marynacie. Jak na carpaccio moim zdaniem są trochę zbyt grubo pocięte, ale za to  estetycznie podane i  pysznie zamarynowane. Nie pamiętam, choć pewnie powinnam była zapisać, z czego była marynata, ale dzięki niej carpaccio smakowało wybornie i oryginalnie. Zupa z homara, na którą się skusiłam, choć była aksamitna, gęsta i delikatna, przytłaczała śmietanowością. Homar zniknął gdzieś w czeluściach kremu pozostawiając tylko smutne czerwone wąsy pływające po wierzchu zupy, której z racji ciężkości nie dało się zjeść w całości.

L’arc Varsovie to moim zdaniem miejsce z potencjałem, jak na pierwszy dzień zarówno obsługa jak i kucharz nieźle sobie poradzili. Ufając że za parę tygodni może być tylko lepiej, z chęcią powrócę spróbować innych dań z karty. A może by tak dodać do niej po prostu trochę więcej homara?

OCENA: 4,25/6  (jedzenie 4,5, atmosfera 4, obsługa 4,5, jakość/cena 4)

Restauracja L’arc Varsovie, ul. Puławska 16, tel. 503 171 682

Rzeźnicza nazwa tłumaczy także prostotę wystroju, która doskonale współgra z całym konceptem. Na szczęście nie pachnie tu jak w rzeźni, a jest prosto, czysto i na temat.  Wystrój lokalu nie przytłacza jedzenia, jest sympatyczny, bez zadęcia. Stoliki nie potrzebują tu obrusów, kwiaty i inne cuda też by tu nie pasowały. Z baru, przy którym można usiąść na kieliszek wina i mięsną przystawkę, widać kuchnię i krzątających się w niej kucharzy. W wystroju dominuje drewno, jednym z nielicznych elementów dekoracyjnych są białe kafelki . Tyle moim zdaniem zupełnie wystarczy. Bo wystrój ma tu tylko towarzyszyć jedzeniu. 

„Kochaj to co jesz”, to zasada, którą wyznają właściciele lokalu. Widać że włożyli w to miejsce dużo czasu i serca. Dbają o  swoich klientów, podchodzą do stolików, zagadują, pytają o wrażenia. Czujemy, że im zależy i interesuje ich nasze zdanie.  Z rozmowy z właścicielem dowiadujemy się, że załoga Butchery and Wine ma długą gastronomiczną przeszłość. Amber Room, Tamka 43 to tylko niektóre restauracje, w których pracowali.

Jak na nowe miejsce, bo otwarte od kilku dni, jest tu dość sporo gości, w piątkowy wieczór więcej niż połowa stolików jest zajęta.  Jak tak dalej pójdzie, to ciężko będzie się tu wybrać spontanicznie, bez rezerwacji.

Do Butchery and Wine przychodzi się na mięso. Można tu zjeść mięsne dania, których nie znajdziemy w menu innych restauracji. Po raz pierwszy w karcie w warszawskiej restauracji widzę pieczony szpik kostny, stek Bavette czy chrupiącą skórkę wieprzową. Menu jest krótkie, proste i na temat, głównie mięsny choć z kilkoma nie mięsnymi wyjątkami. Po lekturze karty i rozmowie z właścicielem decydujemy się na wybór zgodnie z jego sugestią.

Do mięsa doskonale pasują serwowane tu wina. Niestety ceny win są  raczej restauracyjne niż winiarniane, bo kosztują od 70 do 500 zł za butelkę. Jest tu dość spory wybór win na butelki z różnych stron świata, niewiele do wyboru win sprzedawanych na kieliszki. Z ciekawostek rzadko spotykanych w stolicy, lokal proponuje własną wodę lekko gazowaną , po 5 zł za butelkę.  

Mięsożerni mieszkańcy i goście stolicy nie powinni wyjść z Butchery and Wine zawiedzeni. Koncept restauracji kojarzy mi się   ze słynną restauracją St.John w Londynie z logiem świni, wyróżnioną gwiazdką Michelina. Według Antony  Bourdain’a St. John to jedna z tych restauracji, które warto odwiedzić „zanim umrzesz” . Dobrze że uczymy się od najlepszych i cieszę się że takie miejsce powstało w Warszawie. Ma duży potencjał, aby stać się popularną restauracją przyciągającą poszukiwaczy kulinarnych przygód.

OCENA: 5,75/6  (jedzenie 6, atmosfera 5, obsługa 6, jakość/cena 6)

Butchery and Wine, ul. Żurawia 22, Tel. (22) 502 31 18

Zobacz także:

Joseph’s Wine Bar – światowo na Duchnickiej

U Samuela, ul.Stawki 2, tel. (22) 860 62 17

Zobacz także:

Butchery and Wine. Mięsożercy ruszajcie na Żurawią.

Polecane restauracje