Restaurantica » ogródek letni

Repubblica Italiana – Włoska Republika na Francuskiej

restaurantica — Tue, 10 Apr 2012 18:41:01 +0000

Trafiamy tu przez przypadek. Jest Wielka Sobota, wiele restauracji jest zamkniętych, a o tych, które są dziś otwarte dowiadujemy się z Facebooka. Śledząc wpisy restauracji, które informują, że dziś przyjmują gości, wybieramy restaurację na Saskiej Kępie – Mamma Mia Bistro. Gdy dojeżdżamy na miejsce, zastajemy zamknięte drzwi, zamiast o 21.00 jak pisali, skończyli pracę o 17.00. Szkoda… Nie chce nam się daleko chodzić, więc wchodzimy do restauracji zaraz za rogiem – Repubblica Italiana. Przy wejściu zawieszono włoską flagę dla tych, którzy jeszcze się nie zorientowali po nazwie z jaką kuchnią mają doczynienia. Kilka stolików jest zajętych, ale sporo wolnych miejsc jest do wyboru w dwóch salach – zielonej i czerwonej. Pomiędzy nimi mieści się sala biała, z barem. Design wnętrza jest ciekawy i niebanalny. Zdecydowanie wyróżnia się spośród innych miejsc z kuchnią z rejonu półwyspu Apenińskiego. Nie jest tu ani rustykalnie ani nowoczesno-sterylnie. Jest za to kolorowo. Całość wystroju nawiązuje kolorystycznie do włoskiej flagi, co jest z kolei pomysłem dość banalnym, szczególnie w połączeniu z nazwą i włoską flagą przed wejściem. Ale nie przyszliśmy tu dyskutować o brandingu, nazwie czy koncepcie na lokal. Przyszliśmy tu zjeść.

Siadamy w sali czerwonej, niedaleko wejścia do kuchni. Sympatyczna kelnerka przynosi fotelik i zabawki dla Smakusia. Obsługuje nas z uśmiechem, który nie wygląda na udawany. Przeglądając menu, zgodnie z oczekiwaniami, odnajdujemy repertuar typowo włoski. Długa lista makaronów, pizze, sałatki, włoskie przystawki. Dodatkowa karta zawiera dania z owocami morza dostępne od czwartku do niedzieli. Owoce morza kuszą… To nie jest towar w Warszawie powszechny… A ja uwielbiam owoce morza… Mule w delikatnym sosie z białego wina lub pomidorowym musie (38 zł) brzmią zachęcająco. Krewetki królewskie pieczone w całości, marynowane w pesto z suszonych pomidorów, czosnku i limonki (45 zł) również intrygują. Tak, mam dziś ochotę na owoce morza. A może wybrać kalmary albo małże św. Jakuba? W standardowej karcie jest jeszcze kilka ryb. Podjąć decyzję nie jest łatwo… Na szczęście kelnerka jest bardzo pomocna i szczegółowo opisuje skład i wielkość dania. Ceny są podobne jak w Trattorii Rucola, ciut taniej za niektóre pozycje, ceny więc nie najniższe, ale akceptowalne. Za makaron zapłacimy od 26 do 37 zł, sałatki są w cenach 23-29 zł, a dania główne od 28 do 50 zł.

Zaczynam przystawką mięsną. Dawno nie jadłam carpaccio. We „Włoskiej Republice” Carpaccio wołowe (28,90 zł) przygotowane jest perfekcyjnie, cieniutkie plastry z polędwicy wołowej są lekko przykryte warstwą dodatków. Wraz z rukolą, płatkami parmezanu, oliwkami, dużymi kaparami z ogonkami oraz oliwą smakują tak jak smakować powinny, bezbłędnie.

Tuńczyk (49,90 zł) czyli grillowany stek ze świeżego tuńczyka podany z sałatką nicejską, na purée z pieczonego kalafiora i z ciepłym vinegrette pietruszkowym to również świetny wybór. Ryba może chwilę za długo spędziła na patelni, ale nadal w środku jest lekko różowa i smakuje wybornie. Ragout z muszli św Jakuba (58 zł) czyli 6 wielkich przegrzebków w kaparowym sosie z rodzynkami, kalafiorem i dymką to danie urzekające w smaku. Tak, nie ma co ukrywać, że uwielbiam przegrzebki, ich delikatność, ulotność mnie powala, mogłabym je jeść i jeść. Te na Francuskiej zatopione w śmietanowym, aksamitnym sosie z ciekawymi dodatkami podkreślającymi ich smak, sa bosko dobre.

Włoska Republika powstała na Francuskiej. Połączenie Francji z Włochami może na pierwszy rzut oka wydawać się nieco dziwne, ale jest tu miło, sympatycznie i pysznie. Istna Europa! Repubblica Italiana to dobre miejsce na rodzinny niedzielny obiad, bądź też spotkanie ze znajomymi. Zjemy tu smacznie i zostaniemy miło obsłużeni. Będę tu wracać na owoce morza, mam też ochotę spróbować tutejszych makaronów.

Repubblica Italiana, ul. Francuska 44, tel. 22 465 81 83

Więcej zdjęć z wizyty w restauracji Repubblica Italiana znajdziesz na fanpage’u bloga Restaurantica.pl na Facebooku.

Bagno Food & Wine – jedzenie, które wciąga

restaurantica — Sun, 13 Nov 2011 18:26:18 +0000

Bagno Food & Wine. To kolejna restauracja, której nazwa pochodzi od nazwy ulicy, na której się znajduje. Mamy już takie miejsca jak Tamka 43, Rozbrat 20, Merliniego 5, czy Mokotowska 22. Teraz na ul. Bagno 2, w nowoczesnym biurowcu, powstała restauracja Bagno Food & Wine. Zaciekawia prosty wystrój, trochę surowy i zimny, ale stworzony ze smakiem. Nie nadęty i dość przestronny. Lubię takie niezobowiązujące przestrzenie. Otwarta częściowo kuchnia kusi do zajrzenia w garnki i patelnie kucharza. Na wprost wejścia jest duży bar. Między kuchnią, a barem ukrywa się wejście do oddzielnej sali, idealnej na spotkania w dużym gronie, w tej sali przycupnął też niewielki kącik dla dzieci. Podobno gotuje tu kucharz z Włoch. W niedzielne popołudnie jest tu dość pusto, siadamy przy kilkuosobowym stoliku z widokiem na ulicę.

Dostajemy menu wydrukowane na kartce A4. Jest krótkie, zawiera zaledwie kilka dań, więc wybór nie zajmuje nam zbyt długo. Niestety okazuje się, że prawie żadne danie z karty nie jest dziś dostępne. Kelner najpierw próbuje opowiedzieć, co kucharz dziś proponuje, ale okazuje się to zadaniem zbyt trudnym. Po kilku minutach przynosi kartkę wydartą z zeszytu z wypisanymi daniami. Niestety nie jest w stanie odpowiedzieć na moje pytania na temat składników, wielkości porcji… etc. Na kartce nie ma też cen dań …. Widać, że kelner się stara i jest przejęty swoją niewiedzą, jest więc szansa na poprawę w przyszłości. Wreszcie poddaję się dokonując wyboru metodą na chybił trafił. Bardzo lubię w restauracjach, gdy menu jest zmienne, ale wtedy lepiej jest drukować je codziennie lub zainwestować w tablicę, na której można wypisywać aktualnie dostępne dania. Uniknie się wtedy rozczarowania gości… Chaos kartow0-zamawianiowy w Bagno Food & Wine kładę na karb świeżości lokalu. Na szczęście czas oczekiwania nie jest zbyt długi, najpierw dostajemy pieczywo z oliwą w ramach czekadełka, dość szybko pojawia się także zamówiona przystawka.

Jest nią Bruschetta z pomidorami. Kosztujemy dobre pieczywo, smaczne pomidorki cherry w dwóch kolorach, z balsamico i ziołami. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie konieczność ciągłego zbierania z talerza kawałków pomidorów, spadających z bruschetty. Bruschetty z fruwajacymi pomidorami jeszcze nie jadłam. W smaku niczego sobie, ale dość męcząca w obsłudze.

Wołowina, którą wybieram na danie główne, jak twierdzi kelner, przyjechała do Warszawy z daleka, bo aż z Brazylii lub z Argentyny. Dla mnie kraj pochodzenia nie ma tu większego znaczenia. Można zrobić znakomity stek z polskiej wołowiny (np. podają taki w Joseph’s Wine Bar) albo zepsuć kompletnie stek z mięsa importowanego z innego kontynentu…. Takim uraczyli nas kiedyś w polecanej przez Macieja Nowaka i walczącej o miano knajpy Roku, restauracji Merliniego 5. Czy wołowina jest z Patagonii, czy spod Ostrołęki, tak czy siak, kelner powinien wiedzieć, co podaje. Ale niezależnie od jego wiedzy i od miejsca pochodzenia mięsa, w Bagno Food & Wine mamy do czynienia z prawdziwym majstersztykiem. Mięso jest dobrze wybrane, wysmażone zgodnie z życzeniem, jest miękkie, soczyste…. świetnie przyprawione. Na talerzu razem z krwistym stekiem, fantazyjnie ułożone są fascynujące w smaku dodatki – zapiekanka ziemniaczana, gotowane pory i dżem z pomidorów tworząc piękną kompozycję. Dżem z pomidorów, o słodko-kwaśnym smaku intryguje i wywołuje pozytywny smakowy zamęt w głowie.

Pat zamiast dania głównego bierze sałatkę. Relacjonuje, że jest smaczna, ale po spróbowaniu ode mnie steka ma smutną minę. Wyraźnie, żałuje że nie wziął steka: „Kawałki które dostałem od Marty były wyśmienite, wprost doskonałe. Ale największe zaskoczenie to był dżem z pomidorów. Muszę ze skruchą przyznać, że jadłem to po raz pierwszy i gdyby nie zdecydowana reakcja mojej żony to zwędziłbym ten dżem w całości z jej talerza.”.

Restauracja poza ulicą i jedzeniem, ma w nazwie także wino. Od lokalu z taką nazwą oczekuję szerokiego wyboru win. Jak na razie wybór tego trunku jest tu znikomy. Kelner proponuje wino chillijskie, bez informacji o konkretnym szczepie, nie mają tu także karty win. Wino na kieliszki dostępne jest za to w przystępnej cenie 9 zł za kieliszek.

Popołudnie w Bagno Food & Wine kończymy deserem. Crème Brûlée, co prawda nie jest imponujący jeśli chodzi o wielkość, ale w smaku sięga wyżyn. Mini porcja, ale wyjątkowo dobrana do moich kubków smakowych, nie za słodka, aksamitna, boska.

Bagno Food & Wine to miejsce z dobrym jedzeniem, kucharz, który tu gotuje, niezależnie skąd jest, zna się na rzeczy. Miejsce jednak wymaga dopracowania organizacyjnego, tak aby było tu również przyjemnie, sympatycznie i żeby otwarciowy chaos został ogarnięty. Kuchnia jest zawsze dla mnie najważniejsza, a kuchnia w restauracji Bagno wciąga i porywa nas w bagienną otchłań. Pozytywną otchłań. Resztę łatwiej dopracować, czego właścicielom serdecznie życzę i będę wpadać do Bagna na mam nadzieję równie pyszne dania.

Bagno Food & Wine, ul. Bagno 2

Zobacz także:

Baby Menu: Bagno Food and Wine - czyli ocena restauracji pod kątem przyjazności rodzinom z dziećmi

Nowe miejsce: Przystanek Młociny

restaurantica — Fri, 07 Oct 2011 20:08:41 +0000

source: Przystanek Młociny

Przystanek Młociny to bar-kawiarnia otwarty kilka dni temu przez właścicieli wypożyczalni sprzętu narciarskiego Biegówki na Młocinach. Można tu wpaść na kawę, herbatę, czekoladę (także białą). W karcie znalazły się również mało jeszcze w Polsce znane napoje bezalkoholowe takie jak np . Ginger Wild Grass, czy Hermann rabarbarowo-truskawkowy. Po otrzymaniu koncesji, pojawią się także napoje z zawartością procentów. Menu jedzeniowe jest za to bardzo proste, barowe. Zjemy tu pierogi (ruskie, z mięsem i z serem), tosty z dodatkami i nachos. Lokal jest czynny codziennie od 11.00 do 22.00.

Przystanek Młociny, ul. Żubrowa 17, tel. 602 351 008

Charlotte. Inspirujący chleb i wino.

restaurantica — Sun, 25 Sep 2011 12:03:15 +0000

Charlotte to połączenie bistro i piekarni. Spotkanie luzu i lansu. Singli i rodzin. Wieczorów i poranków. Kiedyś w tym miejscu był sklep rybny, który prowadziły dwie starsze panie. Obecny lokal prowadzą również kobiety, młode dynamiczne siostry, które zapragnęły poczuć się w Warszawie jak we Francji. Plac Zbawiciela okazał się idealną lokalizacją dla ich bistro. Już od dawna to także popularne w Warszawie miejsce spotkań za sprawą Cafe Karma i Planu B. Od kilku miesięcy dzięki Charlotte Chleb i Wino liczba osób przewijających się tam przez cały dzień znacznie się powiększyła.

Charlotte miałam odwiedzić już jakiś czas temu… Koncept lokalu wydał mi się bardzo interesujący. Taki francuski, południowy, europejski… O tym miejscu mówiła już cała Warszawa, wszyscy już tam byli… A ja nadal parę miesięcy od powstania, tam nie dotarłam… Pat wpadł tam kiedyś, niedługo po otwarciu, na późne rowerowe śniadanie. Czekał kilkadziesiąt minut na pojawienie się obsługi i wyszedł zniecierpliwiony nie doczekawszy się jedzenia. Stwierdził, że panuje tam bałagan organizacyjny, ludzie czekają na rachunek po dwadzieścia minut i więcej, a miejsce na pewno nie powinno nazywać się bistro, ze względu na czas oczekiwania na cokolwiek. „Więcej tam nie pójdę” powiedział, a jako że zwykle jemy razem i ja się tam do tej pory nie pojawiałam. Minęło lato, zniknęły smutne wspomnienia o długim śniadaniowym oczekiwaniu i podczas spaceru ze Smakusiem po Warszawskich ulicach wpadamy w wrześniowe sobotnie popołudnie do Charlotte. Na chleb i wino.

Czeka na nas ostatni wolny stolik w ogródku pod arkadami. Niby godzina 16.00, pora nie lunczowa, nie kolacyjna, a jednak przewijają się tu ludzie, tłumy ludzi. Trochę przypomina mi to popularność Przekąsek Zakąsek, ale w innym, bardziej zachodnioeuropejskim stylu. Podobnych lokali trudno by szukać w Polsce, ale za to bez trudu znajdziemy je w Paryżu, Hamburgu, Amsterdamie czy Brukseli. Zajmując stolik z niepokojem patrzymy na liczbę ludzi wewnątrz i na zewnątrz lokalu. Wszystko świadczy o tym, że możemy trochę poczekać…

Wbrew obawom o czas obsługi, dość szybko dostajemy menu. Jest proste, krótkie, z przewagą entrees, tapas, meze, czyli mówiąc po polsku przystawek. Większość pozycji z karty oparta jest na wypiekanym na miejscu chlebie. Powstają z niego tartines, czyli tradycyjne francuskie kanapki. W Charlotte mamy tartine na zimno i ciepło w różnych odmianach smakowych. Oprócz tego w menu znajdziemy quiche oraz zestawy śniadaniowe. Nasze zamówienie przyjmuje uśmiechnięta, sympatyczna kelnerka. Szybkość i sposób podania naszych „dań” i liczba biegających wokół kelnerów świadczy o tym, że pootwarciowy chaos i problemy z obsługą, o których było głośno w necie, to już przeszłość. Charlotte doskonale radzi sobie z tłumem gości codziennie przewijających się przez bistro.

Ja zamawiam tartine z rostbefem, majonezem i roszponką. Dawno nie jadłam czegoś tak prostego, a tak bogatego w smaku. Rostbef jest delikatny, mięciutki, roszponka z majonezem tańczą z nim historię o francuskim chlebie i ich zapachu obecnym w małych paryskich piekarniach i bistrach. Nie ważne, że jesteśmy na placu Zbawiciela, wiele kilometrów od Paryża. Ja czuję Paryż w mojej kanapce. Quiche ze szpinakiem jest wybitne, rozpływa się w ustach i znika z talerza tak szybko, że nie mam czasu aby zrobić zdjęcie. Małą sałatkę, którą zamawiam w ramach wewnętrznej akcji ”jedzmy zdrowo, znaczy dużo warzyw” , można sobie darować. Bo co może być pociągającego w sałacie bez dodatków, jeśli w menu są takie pyszności. Zdrową akcję przekładam więc na tzw. jutro. Do chleba wypiekanego w Charlotte doskonale pasuje wino. A wino podają tu oczywiście francuskie, dostępne w karafkach i na kieliszki, w bardzo przystępnej cenie. Po skończonej uczcie pytam moich towarzyszy o opinie na temat jedzenia. Pat o swojej tartine z indykiem: „Smaczna chrupiąca, dobre majonezowe smarowidło”. Smakuś o kawałku tartine i quiche: „Mniam, mniam”. Ręce wyciągnięte w moim kierunku po następny kawałek i wzrok utkwiony wymownie w mojej kanapce wystarczą za tysiąc słów.

Delektując się boską tartine, robię inspekcję otoczenia. Charlotte na zewnątrz to mnóstwo stolików przyjemnie anektujących Plac Zbawiciela. Lokal wewnątrz to prosty, minimalistyczny wystrój, z ladą typową dla tradycyjnej piekarni i cukierni, z widocznym z tyłu piecem. Na środku przestronnej sali stoi duży stół. Siadają przy nim zarówno grupy przyjaciół, jak i nieznajomi, którzy przy wspólnym stole, chlebie i winie zawierają nowe znajomości. To oryginalny i sympatyczny pomysł.

Charlotte to miejsce o różnych odsłonach. Rano bardziej kawiarnia, do której wpada się na śniadanie, potem lunchowe bistro, a wieczorem gwarna winiarnia. Niezależnie od pory dnia, lokal tętni życiem. Do Charlotte można chodzić w towarzystwie jak i samemu. Klimat sprzyja zarówno rozmowom, jak i czytaniu książki, czy pracy przy laptopie. Obok nas mężczyzna w średnim wieku czyta gazetę popijając kawę, a przy stoliku obok dwie przyjaciółki prowadzą poważną rozmowę.

Charlotte to wyjątkowy chleb i niezłe wino, ale także miejsce, które inspiruje. Można o nim pisać i pisać. To co widzicie powyżej to chyba najdłuższa w mojej „karierze” recenzja. A do Charlotte na pewno będę często zaglądać. Po chleb, wino i kolejne inspiracje.

Ceny: Tartine na zimno (8 zł), tarine na ciepło (10 zł), talerzyk serów, quiche (9 zł), zestawy śniadaniowe (11-18 zł).

OCENA: 5,375/6 (jedzenie 5,5, atmosfera 6, obsługa 5, jakość/cena 5)

Charlotte. Chleb i Wino. Al. Wyzwolenia 18 / pl.Zbawiciela tel.628 44 59

Zobacz także:

Nowe miejsca - czyli jakie nowe restauracje i kawiarnie pojawiły się ostatnio w Warszawie

Trattoria Rucola na Miodowej

restaurantica — Sun, 11 Sep 2011 19:20:57 +0000

Słyszałam od kilku osób, że warto się wybrać do Trattorii Rucola na ulicę Francuską. Że miejsce sympatyczne, że smaczne jedzenie i miła atmosfera. Do tej pory tam nie dotarłam, mimo że nie raz próbowałam. Za pierwszym razem nie było miejsc, za drugim razem na naszej spacerowej drodze napatoczyła się Prosta Historia. Na Miodową , dzięki Facebookowej stronie Tratorii, trafiłam pierwszego dnia po otwarciu. Nie rezerwowałam stolika, bo miejsce nowe, pomyślałam sobie, że pewnie nie będzie ludzi… Wspominając nieistniejącego już Skafandra, który mieścił się tu kiedyś, liczyłam na pusty lokal. Okazało się, że byłam w błędzie. Tłumy pojawiły się w niedzielę na Miodowej. Dostaliśmy ostatni wolny stolik wewnątrz lokalu, bo w ogródku wszystko było zajęte. Widać było szał otwarcia. Trzech kelnerów na pełen lokal okazało się być ilością niewystarczającą, ale kto podejrzewał, że będzie tu tak tłoczno…

Trattoria Rucola zaciekawia oryginalnym wystrojem. Na wszystkich ścianach fototapeta, dzięki której czujemy się jak w ogrodzie. Ze wszystkich stron patrzą na nas drzewa, zielono tu, zielono tam… Jak dla mnie trochę za zielono, wolę prostsze wnętrza, ale napewno jest tu interesująco i inaczej niż w innych miejscach. Urządzając lokal właściciele Trattorii nie zapomnieli o rodzinach z dziećmi. Zapewnili specjalne foteliki dla dzieci, jest tu także kącik zabaw.

Dość długo czekaliśmy, aż ktoś nas tu zauważy. Wreszcie sami wzięliśmy karty i wybraliśmy dania. Udało się nam także namówić jednego z przebiegających bardzo szybko kelnerów, żeby wziął od nas zamówienie. Obsługujący nas kelner był mocno zakręcony. Nasz zamówienie przyjmował na raty. Zapisywał część, potem znikał, potem znów wracał… Był moment, że zniecierpliwiona długością składania zamówienia, chciałam sobie pójść. Kelner nie należał do tych sympatycznych, a może po prostu stres otwarcia go przerósł. Niewiele potrafił powiedzieć o daniach i robił to z wyraźną niechęcią. Na wszystkie pomysły nawet lekkiej zmiany dania vs menu (co lubię robić i zdarza mi się dość często) patrzył z przerażeniem i ostrzegał, że lepiej nie, bo mogą się w kuchni pomylić. Wreszcie poddałam się i przystałam na standardowe menu rozumiejąc, że pierwszego dnia nie jest łatwo. Ale następnym razem nie odmówię sobie prób modyfikacji dań.

Chwilę czekaliśmy na nasze dania, ale porównujac ze stolikami obok, gdzie goście, którzy przed nami zamówili, nadal wpatrywali się w pusty stół, chyba mieliśmy szczęście. Kelner, który nas obsługiwał, może nie był szczególnie sympatyczny, ale udało mu się doprowadzić do szczęśliwego dostarczenia naszych dań na stół i to całkiem szybko. Udało mu się również nie pomylić zamowień, a wszystko było podane we wlasciwej kolejnosci i przyniesione jednocześnie do stolika dla wszystkich. Tłumy ludzi, chaos, głośno jak w słonecznej Italii, tak tu właśnie było w dzień otwarcia. Mimo tego zdecydowanie warto bylo tu przyjść i skosztować tutejszych przysmaków.

Pancetta Spinacci (25 zł) czyli sałatka z liści szpinaku, boczku, suszonych pomidorów, z serem Grana Padano i sosem miodowo-balsamicznym miło zaspokoiła pierwszy głód, komponując się kolorystycznie ze ścianami restauracji. Co prawda zakręcony kucharz zapomniał dodać obiecanego w menu sera, ale kładę to na karb otwarciowego chaosu. I bez tego dodatku sałatka była rewelacyjna. Tagliatelle Arabbiata (28 zł), które zamówiłam to wielka porcja doskonałego domowego makaronu jajecznego, z sosem pomidorowo-warzywnym i boczkiem. Nie żałują tu na porcjach. Ledwo zjadłam wielki talerz wyśmienitej pasty z lekko pikatnym sosem. Polędwica balsamico (49 zł) podana była na grzance z rukolą, marynowanymi cebulkami i sosem miodowo-balsamicznym. Została wysmażona zgodnie z życzeniem, a samo mięso było perfekcyjnie smaczne.

Trattoria Rucola to restauracja z doskonałym włoskim jedzeniem. Cieszę się, że powstała i to tak niedaleko mnie. Bo na Francuską jakoś mi nadal za daleko. Wróce tu na pewno za parę tygodni, jak trochę minie chaos otwarcia. Zamierzam też zamawiać u nich dania do domu, jeśli nie będzie mi się chciało wyjść jesienną porą, bo dostarczają w moje okolice.

OCENA: 4,56/6 (jedzenie 5,25, atmosfera 4,5, obsługa 3,5 jakość/cena 5)

Trattoria Rucola, ul. Miodowa 1 , tel.888 57 54 57

Nowe miejsce: Molo w Parku Skaryszewskim

restaurantica — Mon, 29 Aug 2011 19:06:42 +0000

Source: Molo

W Parku Skaryszewskim, w którym kulinarno-kawiarniane doświadczenia ograniczały się do tej pory do Misianki i Pubu pod Pstrągiem, pojawiło się Molo. Molo to na razie lokal sezonowy, który ma być otwarty tylko do października, ale właściciel ma plany stworzenia tam kawiarni całorocznej bazując na budynku starego szaletu. Leżaki, parasole, mała altanka i kawałek zbudowanego na trawie białego pomostu z desek tworzą ten niewielki lokal. Na molo zjemy min. naleśnika, chłodnik, ciasto lub loda, napijemy się kawy w różnych odsłonach. Cieszy fakt powstawania kolejnych miejsc w warszawskich parkach i czekam na kolejne. Jest już w czym wybrać w Parku Szczęśliwickim, co opisywał ostatnio Maciej Nowak, teraz ruszyło się na Pradze. Przydałoby się jeszcze coś nowego na Polach Mokotowskich bo Jeff’s i Lolek istniejące tam już tyle lat, dość już mi się znużyły, szczególnie że ani kuchnią ani atmosferą nie zachwycają.

Molo, Park Skaryszewski

Nowe miejsce: Czysta Ojczysta

restaurantica — Fri, 19 Aug 2011 19:39:59 +0000

: Source: Czysta Ojczysta

Czysta Ojczysta to wódka bar i klubokawiarnia, która od niedawna funkcjonuje w dawnej Wytwórni Wódek Koneser na Warszawskiej Pradze. Bo czystaojczysta to w praskiej gwarze po prostu wódka, do której można się na Ząbkowskiej zabawić, a także coś przegryźć. Do Czystej Ojczystej możemy wpaść na wódke, której będzie towarzyszyła zakąska, a także sporo ciekawej muzyki.

Czysta Ojczysta, ul.Ząbkowska 27/31, tel. 606 200 507

Lato w Dolinie Muminków

restaurantica — Sun, 14 Aug 2011 09:13:34 +0000

Lato wreszcie zawitało do Warszawy, więc czas odwiedzić otwartą niedawno Dolinę Muminków. To lokal czynny tylko sezonowo, więc nie ma co liczyć aż nadejdą mrozy i zima zapadnie w Dolinie Muminków, trzeba się pospieszyć z wizytą. Las leżaków rozpozcierający się nad jeziorkiem widać z daleka od ulicy. Trochę tu jak w ośrodku nad jakimś mazurskim jeziorem i łatwo można zapomnieć, że jesteśmy w centrum stolicy. Leżaki są ustawione symetrycznie wzdłuż brzegu, na piasku, w który można wrzucić jakiegoś malucha w wieku piaskownicowym. Oh jak przyjemnie jest ułożyć się w leżaku i powygrzewać na słońcu popijając drinka, piwo lub inny orzeźwiający napój… Zagłębie Muminków to miejsce zdecydowanie klubowo – odpoczynkowe.

Wybór jedzenia na razie jest bardzo niewielki: kilka rodzajów ciasta, a także zupa dal. Ale nie dla kuchni tu się przychodzi. Uwaga dla osób posiadających dzieci w wieku słoiczkowym – jedzenia dla dziecka tu nie podgrzeją, bo nie mają na czym. Jeśli chodzi o jedzenie dla dorosłych, też mieliśmy pecha, bo trafiliśmy akurat na czasową przerwę w dostawie prądu i nie było nam dane spróbować zupy, mimo, że z opisu barmana brzmiała intrygująco. O kulinarnych właściwościach Doliny Muminków wypowiem się więc następnym razem. Właściwości spacerowo-leżakowe oceniam bardzo wysoko i wracać tu będę na pewno. Bo miło się tu leżakuje na piachu wśród zieleni.

Dolina Muminków, ul.Książęca, róg Kruczkowskiego

Nowe miejsce: La Mama

restaurantica — Thu, 11 Aug 2011 18:40:09 +0000

Pod koniec lipca, na ulicy Andersa, czyli praktycznie w sercu gastronomicznej pustyni otworzyła się afrykańska restauracja La Mama. Szefowa kuchni pochodzi z Nigerii, a większość produktów, z których gotuje, właściciele sprowadzają podobno z Afryki. W menu afrykańskie dania min. różne zupy i gulasze, a z ciekawostek pieczona kozia głowa. Wieczorem można wpaść na afrykańskiego drinka.

La Mama, ul. Andersa 23, tel. (22) 226 25 05

Zobacz także:

Nowe miejsca w Warszawie

La Iberica – kulinarna wyprawa z GPSem

restaurantica — Tue, 09 Aug 2011 21:52:31 +0000

Aby dotrzeć do tej hiszpańskiej restauracji trzeba być wytrwałym i uzbroić się w cierpliwość. Spora odległość restauracji La Iberica od centrum miasta nie jest czynnikiem sprzyjającym kulinarnym ucztom. Dlatego kolejne podejścia do tego miejsca spalały do tej pory na panewce. La Iberica zawsze była nie po drodze i gdzieś hen hen daleko. Kiedy wreszcie zdecydowałam się wyjść na przeciw odległości, kolejne próby kończyły się niepowodzeniem z powodu braku miejsc w restauracji. Tytuł Knajpy Roku przyznany przez „Co Jest Grane” w roku 2010 przyciągnął dużo chętnych i zarezerwowanie tu stolika graniczyło z cudem.

Tym razem, w gorącą sierpniową sobotę, udało się znaleźć wolne miejsce. Dojazd co prawda nie należał do najłatwiejszych i GPS, który nas prowadził zacząć zwodzić nas na manowce, ale wreszcie dotarliśmy do tego hiszpańskiego zakątka. Utrudnienia na wejściu zwykle rodzą wygórowane oczekiwania. Knajpa gdzieś na końcu świata chyba musi być wyjątkowa, jeśli ktoś aż tu przyjeżdża, żeby coś zjeść.

Mieliśmy szczęście, gdyż zajęliśmy jedyny wolny stolik w ogródku. Nasz stolik sąsiadował ze sporym jak na restaurację miejscem do zabawy dla dzieci, gdzie można wrzucić swą pociechę między domki i zjeżdżalnie, a jednocześnie mieć ją na oku. Smakuś mimo, że jeszcze bardzo mały też na chwilę został tam wrzucony i bardzo mu się podobało. Czyli z dziećmi do La Iberiki jak najbardziej można.

Karta dań nie jest długa, ale bardzo interesująca. Pozycji wartych zamówienia jest więcej niż możliwości, więc cieżko jest dokonać wyboru. Kuszą tapasy, owoce morza, dania mięsne. Z pomocą spieszy sympatyczny kelner opisując szczegółowo dania i doradzając w wyborze. Na naszym stole królują tego dnia owoce morza i ryby. Zaczynamy od tapasów na rozbudzenie apetytu. Ośmiorniczki w białym winie (20 zł) są miękkie i smaczne, mimo że sos przypominający gulaszowy wywołuje moje lekkie rozczarowanie. Wielkość dania też nie zachwyca i ledwo starcza na rozbudzenie apetytu. Humor o 300% poprawia mi za to Ośmiornica po galicyjsku (30 zł). Jest doskonała w swojej prostoscie, bo to przecież tylko kawałki ośmiornicy, ziemniaków, oliwa, sól morska i przyprawy. Tylko? A jednak smakuje wybitnie, z lekką paprykową nutą przypomina mi danie, które kosztowałam dwa lata temu w Madrycie w Galicyjskiej knajpce.

Kiedy ośmiornice są już wspomnieniem, na stół wjeżdżają kolejne zamówione dania, a mój nastrój nadal plasuje się na wyższych piętrach smakowych przyjemności. Zielone papryczki „Pimientos de Padron” (20 zł), które pokochałam w stolicy Hiszpanii, smakują w La Iberica dokładnie tak samo. Może zabrakło pojedynczych ostrych niespodzianek, które były ciekawostką w Madrycie i które czaiły się wśród łagodnych egzemplarzy tych zielonych warzyw. Papryczki w la Iberica były lekko słodkie, lekko słone, mięciutkie, rozpływające się w ustach. Pochłonęłam prawie cały talerz (resztę udało się podprowadzić innym uczestnikom uczty w tym Smakusiowi) w oka mgnieniu.

Stek z tuńczyka w stylu śródziemnomorskim (42 zł) podany z chutneyem warzywnym, sałatką, ziemniakami i grillowanymi warzywami to również danie wywołujące pozytywne odczucia i wakacyjny uśmiech na ustach. Stek jest wysmażony idealnie, medium, nie za surowy, dokładnie taki jak lubie. Kosztuję też kawałek legendarnego sernika na zimno, o którym rozpisywał się Maciej Nowak. Deser jest rzeczywiście niewiarygodnie wyborny.La Iberica to miejsce, które warto odwiedzić. Mimo trudności w dotarciu i położenia na końcu świata. Dla takich hiszpańskich dań, warto kluczyć wśród praskich uliczek, a nawet zabłądzić . Niezależnie od odległości i tak bliżej mi tu niż na Półwysep Iberyjski.

OCENA: 4,73/6 (jedzenie 5,4, atmosfera 4, obsługa 4,5, jakość/cena 5)

La Iberica, ul. Płowiecka 35, tel. 608 819 767