Minęła zima, nadeszła wiosna. Wpadam tam kiedyś ciepłym wieczorem na drinka i zakąskę. Jest pysznie i do tego sympatycznie. Podoba mi się na tyle, że powracam jeszcze kilka razy w ciągu kilku dni. O różnych godzinach, w różnych konstelacjach. Jem sznytki, przekąski, szparagi… Relaksuję się, spotykam, rozmawiam.

Wystrój lokalu jest tradycyjny, w estetycznej i miłej dla oka odsłonie. Dominują ciepłe kolory. Słony powstał jako stand-up bar, dlatego rozpierzchły się tu wysokie barowe stoliki. Takie umeblowanie sprzyja spotkaniom w wiekszym gronie, wspólnemu drinkowaniu i zakąszaniu. W przeciwieństwie do innych zakąskowni, pomyślano tu także o tych, którzy chcieliby usiąść, pogadać czy po prostu odpocząć. W głębi lokalu umieszczono specjalne stoliki, gdzie można pogadać czy poczytać gazetę.

Już od wejścia wzrok przyciąga duża lada wyłożona rzeszą malutkich kolorowych kanapeczek zwanych sznytkami (od 4 do 12 zł/szt). Wyglądają tak zachęcająco i smakowicie, że ciężko się powstrzymać przed ich zjedzeniem. A do wyboru jest zwykle kilkanaście rodzajów. Moje ulubione to sznytka z pastą z suszonych pomidorów, z musem z oliwek, z rostbefem czy z tatarem z bakłażana. Ale jest ich dużo więcej, dla każdego coś miłego. Oprócz sznytek w menu są różnorodne przekąski zimne i gorące. Jest niemiecka sałatka z ziemniaków, śledź, węgierski gulasz, frankfurterka czy bułka z wiener schnitzel. Taki austrowęgierski misz masz. Słony to także miejsce przyjazne wegetarianom i bezglutenowcom. W długim menu znajdziemy dania przygotowane i oznaczone specjalnie dla nich. W karcie zaciekawia także menu śniadaniowe. Słony serwuje śniadania dość wcześnie bo od 8 rano w tygodniu i 9 w weekendy. Zestaw śniadaniowy kosztuje od 14 do 29 zł. Zestaw to nie jedyna poranna opcja, można także wybrać sobie pojedyncze pozycje ze śniadaniowego menu (od 3 do 12 zł).

Z przekąsek warto spróbować świeżego i orzeźwiającego tatara z bakłażana (8 zł). Jako, że moja ostatnia wizyta w lokalu przypada w maju, próbuję też specjalne menu szparagowe. Słony proponuje w tym sezonie zielone i białe szparagi w 9 różnych odsłonach. Ja zamawiam sałatkę ziemniaczano szparagową z koprem (8 zł) i szparagi z łososiem w sosie musztardowo-miodowym (32 zł). Oba dania to bardzo dobry wybór, sałatka ziemniaczana jest taka jak być powinna i jaką pamiętam z austriackich stoków. Pięknie podane szparagi z łososiem plasują się bardzo wysoko wśród dań szparagowych, które udało mi się skosztować w tym sezonie. Sos musztardowy i łosoś to może nie pierwsze przychodzące do głowy dodatki do szparagów, mimo to, ta wytrawno – słodka kompozycja jest  po prostu wyśmienita.

Słony to nie tylko dobre jedzenie, ale także nienaganna, sympatyczna obsługa. Podczas każdej z wizyt obsługuje mnie inny kelner, za każdym razem perfekcyjnie poinformowany, uśmiechnięty, nienarzucający się i po prostu miły.

Wpadajcie do Słonego, jeśli chcecie spotkać się ze znajomymi, kogoś poznać, wypić drinka, coś przekąsić czy po prostu pogadać.  W weekendowe wieczory, jeśli idziecie w większym gronie, lepiej rezerwujcie stolik, bo miejsce cieszy się zasłużoną popularnością.

Słony, ul. Piękna 11 (wejście od Kruczej), tel. (22) 629 03 64

.

Więcej zdjęć z moich wizyt w Słonym znajdziesz na fanpage’u Restaurantica.pl na Facebooku.

Zapraszam także do zapoznania się z galerią szparagowych dań, które zjadłam w Warszawie w tym sezonie.

Bistro oj tam oj tam, ul. Złota 9, tel (22) 465 87 06

Wystrój restauracji jest zgodny z tym, co po restauracji z kuchnią libańską można się spodziewać. Intensywne kolory. Bordo, czerwienie, złoto. Na bogato. To nie jest może moja ulubiona stylistka wystroju wnętrz, ale do libańskiego lokalu w Warszawie pasuje. Moją uwagę szczególnie zwracają lampy i żyrandole, które są piękne i podkreślają egzotyczną atmosferę miejsca.

Jak na miejsce, które jest czynne od niedawna, jest tu sporo osób. Kilka stolików pozostaje wolnych, ale prawie połowa przestronnej restauracji jest zapełniona. Spotkamy tu rodziny z dziećmi, pary w różnym wieku. W restauracji są zarówno małe dwuosobowe stoliki, jak i dużo miejsca i długie stoły, żeby  spotkać się  w dużym gronie rodziny czy znajomych.

Karta menu jest ciężka, wielka i nieskończenie długa. W menu dostrzegam porażającą liczbę ponad 50 przystawek. Zimnych i gorących. Znanych i  takich, o których nigdy nie słyszałam. Raj dla kogoś, kto podobnie jak ja uwielbia tapas, mezze, entre, przystawki…. W każdej odsłonie i każdym języku. Oprócz przystawek, w karcie znajdziemy libańskie dania główne, zupy, desery. Jeśli ktoś chciałby  zrobić sobie przegląd libańskiej kuchni, lub po prostu nie ma siły na czytanie przydługiego menu, może zamówić jeden z czterech specjalnych menu o różnej wielkości i cenach. W skład zestawu wchodzą mezze na zimno i gorąco, a także dania główne.  Zapłacimy wtedy od 59 zł za osobę (za menu o nazwie Sajdu) do 95 zł za osobe menu Fenicja. Zestaw można zamówić dla minimum 2 osób.

Ze względu na umiarkowany głód, zamawiamy menu Sour czyli ok.10 przekąsek zimnych, 3 na gorąco i 3 dania główne. Kelnerka zastawia dość szybko nasz stół licznymi półmiskami z mezze, obok nich stawia spory kosz z pitą.  Nie będę tutaj czynić porównań do oryginalnych dań, bo w Libanie nigdy nie byłam, a kuchnia libańska w Polsce do wiodących, jeśli chodzi o ilość lokali, nie należy.  Przystawek zimnych jest około dziesięciu. Niektóre smakują wybitnie, niektóre są średnie. O ich rankingu świadczy szybkość opróżniania misek.  Pierwsze puste naczynia to te po domowym serze libańskim na ostro, intrygującym, lekko pikantnym, te po Labneh czyli serku kremowym z oliwą, a także smacznej fasolce z pomidorami.  Z dużą szybkością znika też Khiar bil Laban – czyli arabska odmiana tzatziki – ogórki w dużych kostkach, jogurt naturalny, mięta i czosnek. Niezła, ale już nie doskonała jest pasta z pieczonych bakłażanów z sosem sezamowym, której brakuje trochę zdecydowania. Najdłużej na stole pozostaje hummus  oraz mdaradara – czyli ryż i soczewica z prażoną cebulą. Hummus jest w smaku mocno dymny, co trochę przytłacza inne nuty. Nie jest zły, ale przyznam że w Beirucie na Poznańskiej lub w Magiel Cafe jadłam lepszy i lepiej przyprawiony. Mdaradara z kolei jest mdła i bez smaku…  Prawie w całości zostaje na talerzu. Zamykajac rozdział przekąski zimne mogę powiedzieć, że jest dobrze, ale nie idealnie.

Przekąski gorące to 6 małych pierożków w ciastach z różnymi nadzieniami. Najlepsze są te z mięsem, ale pozostałe czyli z serem i ze szpinakiem też nie pozostają daleko w tyle. Talerz dań głównych troszkę rozczarowuje wielkością porcji w porównaniu z tym, co dostaliśmy w ramach przystawki. Talerz niby duży, ale są na nim dwie niewielkie cukinie i szaszłyk z kurczaka i mięsa mielonego, do tego  3/4 talerza pokrywa ryż. Na szczęście smak rekompensuje rozczarowanie wielkością. Gwiazdą dań głównych jest może nie oryginalna, ale rewelacyjna cukinia nadziewana mięsem w sosie pomidorowym z jogurtem z czosnkiem. Szaszłyki z kurczaka również wywołują uśmiech na twarzy, są miękkie i aromatycznie przyprawione.

Menu sour, które wybraliśmy, to dobry pomysł jeśli chce się spróbować wielu różnych dań i tym samym poznać kuchnię libańską. Spośród smakowanych w Le Cedre kilkunastu przystawek i dań, większość było na wysokim poziomie. Porcje poszczególnych przystawek i dań głównych w menu może nie są duże, ale jest ich sporo więc z pewnością zaspokoi nawet duży głód. Miejsce polecam, choć podczas kolejnej wizyty skuszę się już na dania wybierane z karty, a nie w zestawie, lubię jednak mieć większy wpływ na to co wybieram.

Le Cedre, Al.Solidarności 84, tel.22 61 88 999

Restauracja Zwyczajna, ul. Wspólna 54a, tel. 507 652 596

Źródło: Wygodny Rower Facebook

Vis a vis Muzeum Narodowego, w Alejach Jerozolimskich pod numerem 4, otworzyła się dziś kawiarnia Wygodny Rower. To miejsce wydaje się szczególnie interesujące dla rowerzystów, którzy mogą zrobić tu sobie przerwę w trakcie rowerowych wypraw po Warszawie. Oczywiście jak mrozy zelżeją… Napijemy się tu min. kawy, zjemy ciacho lub przekąskę, a naszym rowerem w razie potrzeby zajmie się fachowiec uzbrojony w potrzebne narzędzia. Znajdziemy tu także półki pełne gier i książek, którymi możemy się zająć odpoczywając po wyprawie na dwóch kółkach lub czekając na naprawę roweru.

Cafe Wygodny Rower, Al. Jerozolimskie 4, tel. 888 498 498

Meta, ul.Mazowiecka 11

source: Małe Piwo FB

W centrum Warszawy, niedaleko metra Politechnika czy placu Zbawiciela powstał nowy bar – Małe Piwo. To kolejny bar z przekąskami, ale w nowej odsłonie. Wódkę zastąpiło piwo, a śledzika owoce morza. To niewielkich rozmiarów miejsce wyróżnia się bardzo bogatą ofertą małych regionalnych gatunków piw. Są wśród nich produkty takich browarów jak Amber, Dionizos, Kormoran, Koreb, Gościszewo, Fortuna czy Jagiełło. Razem znajdziemy tu 64 gatunki tego złotego trunku. Małe piwo to wydatek 8 zł, duże od 9 do 12 zł. Jest też coś dla pijących zwykle odmiany bezalkoholowe – min. podpiwek i kwas chlebowy. Oryginalnym trunkom towarzyszą niebanalne przekąski takie jak portugalskie sardynki,  kalmary, ukraińskie sucharki z przyprawami, suszone rybki i owoce morza, kilka gatunków polskich serów. Małe Piwo jest czynne codziennie od godziny 17.00 do oporu (czyli ostatniego gościa).

Małe Piwo, ul. Oleandrów 4

Jedzenie i napoje zamawia się w Tekturze przy barze, a potem wywołują głodnego delikwenta do jego odbioru. Jak nie usłyszy, bo jest zbyt zajęty konwersacją, nie ma problemu, zamówienie dostanie do stolika.

Na szczęście jedzenie, które tu serwują nie ma nic wspólnego z tekturą. Podają tu małe kanapki z różnorodnymi pastami. Jest także spory wybór przekąsek i większych dań na zimno i gorąco. Tutejsze menu, zapisane na  kawałkach tektury zawieszonych na ścianie, to taki mix PRL-u z hiszpańskim tapas barem. Podawane tu dania przypominają o czasach niedzielnych obiadów u babci, barów mlecznych czy wczasów w ośrodkach FWP. Gołabki, fasolka po bretońsku, pierogi, placki ziemniaczane, żeberka to może nie są  dania popularne ostatnio w moim jadłospisie, ale chętnie sobie o nich przypominam na Poznańskiej. Tradycyjne polskie dania w tapasowo-barowym otoczeniu znacznie zyskują w moich oczach.

Uśmiechnięta obsługa mocno odbiega od tej spotykanej przed laty w ośrodkach FWP, a sympatyczna pani Manager w niczym nie przypomina kierowniczki ośrodka wczasowego. Najpierw jako zaostrzacz apetytu zjadam kanapkę z kotletem mielonym. Hmm pamiętam jak mama robiła mi takie do szkoły… Jest sycąca, pyszna. Pobudza mój apetyt i otwiera na nowe kęsy. Kilka minut później słyszę: „fasolka po bretońsku”. Kelner oznajmia donośnym głosem, że moje danie już jest gotowe i mogę je odebrać. Po raz pierwszy od lat zjadam to powoli odchodzące do lamusa danie. Patrzy na mnie z talerza sympatyczna porcja fasoli w sosie  pomidorowym okraszona kiełbasą. Ma świetny smak, zdecydowany, prosty, dawno zapomniany, pomidorowy. Porcja jest spora, ale mój głód jeszcze większy, więc wracam jeszcze do baru po kolejne kanapki z pastami. Spośród kolorowych propozycji wyłożonych za ladą, wybieram tę z bryndzą i koperkiem, a drugą z suszonymi pomidorami. Kanapki są rewelacyjne. Ta z bryndzą co prawda ma kminek, za którym nie przapadam, ale w towarzystwie sera i koperku, zupełnie mi to nie przeszkadza. Kanapka z suszonymi pomidorami zaskakuje dodatkiem czosnku, który całkiem fajnie współgra z głównym składnikiem.

Pracownicy kuchni baru Tektura są dziś trochę zakręceni. Moja znajoma - do zamówionych placków ziemniaczanych – zamiast śmietany dostaje … musztardę. Uświadomiona o tym zdarzeniu kierowniczka wręczając jej  pojemnik ze śmietaną, przeprasza i tłumaczy, że poprzedniego dnia mieli wewnętrzna wigilię i kucharz jest trochę zmęczony. Na upartego  to i musztarda do placków może pasować, więc jego zmęczenie dna nie sięgnęło .

W Barze Tektura przewijają się cały czas tłumy ludzi.  Pojedyncze puste stoliki okazują się być zarezerwowane, a gdy jeden się zwalnia, natychmiast pojawiają się osoby chętne do zajęcia przy nim miejsca. Kilka osób stoi przy barze  popijając piwo lub drinka, zagryza barwnymi kanapkami.

Uwielbiam tapas bary. Zawsze gdy jestem w Hiszpanii staram się odwiedzić ich jak najwięcej i spróbować  mnóstwo małych przysmaków. Polską forma tapas barów, czyli modne ostatnio „przekąski – zakąski” doceniam jako innowacyjną formę gastronomiczną. Dokonała ona przełomu w pewnej gałęzi polskiej gastronomii,  ale kulinarnie jak dla mnie ma zbyt wąską ofertę. Bar Tektura to polski tapas o zapędach kulinarnych. To bar z gotowymi kanapkami za ladą, daniami na ząb, ale także z większymi daniami na dwa lub nawet trzy zęby

W Barze Tektura czuję się jak w tapas barze, tyle, że w polskiej wersji językowej. Mimo podpisów lub dubbingu to bar na europejskim poziomie. A goście i obsługa niczym nie różnią się od tych spotykanych w Madrycie czy Barcelonie. Tylko zamiast ¡Hola! mówimy Cześć!.  Zamiast qué aproveche… smacznego. Przegryzamy kanapki z kotletem, a nie tortillę czy ośmiorniczki. Duża różnica? Wcale nie!

Bar Tektura, ul. Poznańska 12, tel. 602 729 697

.

Więcej zdjęc z Baru Tektura znajdziesz na Fanpage Restaurantica.pl na Facebooku

Charlotte, pl.Zbawiciela, oprócz Beaujolais można tu będzie skosztować kasztany:)

Klub Podróżnik, ul.Felińskiego 37

Magiel Cafe, ul. Stępińska 2,  18 listopada zaprasza na kolację połączoną z degustacją wina nie tylko Beaujolais Nouveau, koszt za osobę 149 zł

Nowa Knajpa na Piętrze, Al. Wilanowska 361, degustacja 10 gatunków wina Beaujolais 2011 vs Novello 2011 i nie tylko, przystawki, loteria i koncert jazzowy na żywo, koszt degustacji 60 zł/osobę

Piękna 56, ul.Piękna 56, do kolacji 17 listopada dodają butelkę wina Beaujolais gratis

Resort, ul.Bielańska 1, 17 listopada Beaujolais Nouveau możemy kosztować w towarzystwie francuskich przekąsek: tapanady z oliwek, suchej kiełbasy, serów, bagietek, opcja jesz ile chcesz to koszt 20 zł (bez wina)

Solec, ul Solec 44 – degustacji będzie towarzyszył recital piosenek francuskich przy dźwiękach gitary, start. godz. 20.00

Strauss, Al.Jerozolimskie 45, francuskiemu Beaujolais towarzyszyć będzie polska gęsina.

Tamka 43, ul.Tamka 43, do francuskiego wina serwowane będą min. tapasy i deska serów

Zobacz także:

Charlotte – inspirujący chleb i wino